SUSTUKLARIM

Adam

2012-02-21T21:46:00.001+02:00

Gün bitmişti, gece değil.Burası daraldığında ne yapacaktı? Evet daraldı. Zaten her şeye çok uzaktı.Aslında saklandı, gözükmedi, sindi. Sakin ve ağır atsaydı adımlarını; o zamanbelki de daralmayacaktı. Elinde bir şişe birayla beraber lavabonun yolunututtu. Masada arkadaşları ve henüz birkaç gün önce tanıştığı güzel bir kadınvardı. Aynanın karşısındaydı yine. Yüzünde çocukluğundan kalma ufak yara izinedikkatlice baktı. Hatırladı, gülümsedi.. Bu iz ona çocukluğundan güzel birhatıraydı aslında. “Zaman geçiyor” klasiği yaşadı yine. Hala aynı gözlerlebakıyordu hayata. Tutkulu ve sevme yetisi yüksekti. Sevgi kolay bulunmuyordu.Hatta olmayabilir de böyle bir şey. İnsanların aşk dedikleri şeyin daha üçüncüsevişmede biterken ve hayatlarındaki ilişki kavramını, yenilemek, sadece yenibirini tanımak olarak adlandırılırken, nasıl sevgi olabilirdi. Tanım belli.Göremedikleriyle, görüp anlamlandıramadıkları arasında çakıp kalmıştı. İki şıkvar; ya eksik bıraktıklarını tamamlamak, ya da eksik kalan her şeyi bırakıpyenilenmek. Değerlerimiz yok. “Her şeyi bir defalığına feda edebiliriz, çünküönemli olan sonuç.” dedi gereksiz ve anlamlı bir biçimde.

Az sonra masaya döndü,ceketini aldı ve “güzel bir gece” diledi. Kimseyle göz göze gelmemeye çaba sarfederek masadan ayrıldı. Kadının bakışlarını görmüyor fakat sezinleyebiliyordu.Belli ki epey rahatsız olmuştu. Ve çıktı yorgun biraz da üzgün oradan. Düşündü.İnsanların kaderi, el sıkışırken, daha ilk “merhaba”da yazılıyor. Ama iyi, amakötü. Bu o değildi, geleceğe taşıyacağı kişi değildi, içeride bıraktığı kadın.

Yağmurda ıslanmakistiyordu, ıslandı. Evet güzel şehir; biz her şeyi biliyoruz, sen debiliyorsun. Biz itiraf etmekte zorlanıyoruz, sen zaten görüyorsun. Olsun. Azsonra evdesin işte. Tekrar yalnızlığınla baş başa kalmak ilaç gibi gelebilir.Yalnızdı, değildi aslında. Selam Kitaplarım, merhaba Gitarım ve saygılar yalnızlığımve müzik. İnsanlık, yeniçağ, Beatles ve Elvis. Ama bu gece hava Zeki Mürenkokuyor. Kâğıt ve kalemin bütünleşmesi beraberinde eşlik ediyor Zeki Müren’e.

“Seni bir gün bulacağımainanmıyorum, ama sen beni bulacaksın, hissediyorum. O gün bana zayıf yanlarınlagel, yanın da korkuların da olsun. Güvensizliğini, kırılmışlığını,yaşanmışlığını da getir. Maskeler, yalanlar olmasın. Bak zaten buradaolacağız.”

2012-01-27T23:05:00.000+02:00

Adam

Yalnızlıkdedi, “uzaktan bakıldığında güzel değil mi?” Yalnız yaşanır, güzel gözükür.Halbuki hiç öyle değildi. Evinin anahtarının bir başkasında olmaması yeterincesıkılmasına sebep oldu. Aynayla konuşuyordu. “Bu aynadaki adamı tanıyor musunuzbayım? Evet, hiç yabancı değil. Aynaya baktığında az önce gördüğü ve her günümaynı diye düşünüp, değişiklik yapamayan; bu benim işte” dedi gülümseyerek.Gülerken kısılan gözlerinde hüznü gizliydi. Neyse ya, zaten her sabahdüşünüyordu bunları. Dolapta bir şeyler olacaktı, biraz atıştırmalı. Bu sabahçok mu su içti, yoksa akşam rakıyı çok mu kaçırdı? Evet, gece bir bardaydı.Saat gecenin bini ve elinde boş rakı kadehleri vardı, hatırladı. Aynı çıkışındüşüşü sabah fark ediliyordu. Kıyafet dolabına gitti. Bugün günlerden ne? Özelbir şey var mı? Sorularını sordu kendi kendine. Yoktu. Sıradan bir gün. Olsundedi, yeni bir gün, ve bugünün içinde herhangi bir yerde ona rastlamak var.Belki bugün. Aniden. Sahi; en son yeni kimle karşılaştı? Kime vakit ayırdı? İnsanlarartık onlara vakit ayırmayışına alışkın, sesleri çıkmıyor. Bu yüzden sevgilidedikleri bile kısa sürüyor. Ondan doğan boşluk başka biri tarafındandolduruluyor. Sevmeler de, sevişmeler de iki ara bir dereye sıkıştırılmış.Bunları düşünmenin ne anlamı var sabah sabah? Neyse ya; yeni bir güne yinehazırdı işte. Hayatın koşturmacası var, kocaman bir şehrin gürültüsü bıkkınlıkveriyor.

İkiadım sonra dışarıdaydı. Otuz dakika sonra işyerindeydi. Gün yavaşça omzunabinmeye başlamıştı. Bir koşuşturmaca başlar, anlayamazdı bile ne olduğunu.Randevular, mesajlar, görüşmeler, çalan telefonlar. “Şu trafiğe bak be. Zamankarıştı, günün neresindeyiz?” dedi şaşırırcasına. Gün yoktu aslında. Yaşanansaatler ve yaşanmayan saatler arasında bir koşturmaca. “Eve dönsem, telefonu,perdeleri kapatsam ve hatta dışarıda kimseye rastlamasam.” Çünkü biliyordu ki,kimse kimsenin umurunda değildir tam olarak. Kimsenin ona soru sormasındanhoşlanmaz olmuştu artık. Kimseye de soru sormak istemezdi. Belki de sorusormayı sevmeyişi, bazı doğruları duymak istemediğinden kaynaklanıyordu.Haklıydı. Kuşkular vardı insanlarda, beraberinde yanılsamaları getiren.Düşündükçe sıkıldı; hiçbir şey düşünmek istemedi bu yüzden.

Akşamoldu. Gün içinde arayan arkadaşlarını ancak arayabildi. Bu akşam ne yapacaksın?soruları vardı bugün yine. Ne yapabilirdi ki? Herhangi bir yerde bir akşamyemeği, sonrasında belki birkaç kadeh bir şey. “Neden içki içiyorsun?” diyesoranlara, güzel bir cevabı vardı. “Hayatın açtığı kara bir delik var, ben odeliği bir parça alkolle doldurmaya çalışıyorum” derdi. Gülümsedi, kısılangözlerinde taşıdığı hüznüyle. Gece çoktan oldu ve bugün de bitmek üzere. Nedendiye sormadı.

2012-01-25T19:45:00.002+02:00

Adam

Kendinden memnun, aslındadeğil. Sadece öyle gözüküyor. Yirmi dördü birden aksayan bir ritmin peşindenkoşuyor. Bir eksiklik var, ve bu eksiklik içinde bir hüzne sebep oluyor. Geçyatıp erken kalkıyor. Erken kalkıp geç yatıyor. Hüzün kendine çıkacak bir yerarıyor, bulamayınca gündüzleri huzursuzluğu, geceleri uykusuzluğu artıyor.Çevresine baktığında herkesin birbirinin kopyası bir hayat yaşadığını,gülümseyen herkesin yalan söylüyor gibi geldiğini, onlar gibi olmakistemediğini, kopya bir hayat yerine ruhunun çizgilerini takip etmesigerektiğini düşündü bugün yine. Gitmek istemiyordu, kaçmak istiyordu. Gününfarklı saatlerinde istediği bir yerde olabilmek, zorunluluklardan uzaklaşmakaçıkçası bir özgürlük yaşamak istiyor. Uzun zamandır her şey değişiyor gibigözükse de değişen hiçbir şey yok. Kişiler, olaylar, gelenler, gidenlerdeğişiyor, ama olayın özü hep aynı. Her zamanki gibi sıkıldı. Hani kötü birşeyler olacak sıkıntısı gibi değil, ama yakın zamanda iyi hiçbir şey olmayacaksıkıntısı. Yokluğunu aradığı birini bulmak istedi. Yoktu. Oysa hayatında ne çokkadın olmuştu. İz bırakanlar, bırakamayanlar, boşlukta olanlar, boşluğudolduramayanlar.

“Seni seviyorum”diyenlere, diyecek bir şey bulamazdı. Alt tarafı “Ben de” diyecekti. Diyemezdi.Her konuda yalan söyleyebilirdi, herkes gibi. Bu konuda yalan söyleyemezdi,herkes gibi. Tıkanır kalırdı. Oysa insanlar ne kolay söylerdi bunu ona. “Seniseviyorum” Ne kolay. Doldur boşluğu gitsin. Sanki herkesin duymak istediğibuydu. Bu öyle tuhaf geliyordu ki bir günlük, taze olan her ilişkide bilesöylenir olmuştu. Çok kolay söyleniyor ve anlamını yitiriyor. “Herkes bu kadarkolay sevilmemeli” diye düşünürdü hep. Çünkü gün gelir her şey bir anda tersinedöner. Dün sevdiğin kişi bir anda sevmiyor olur. Araya bir şey girer, bir olay,bir başkası ve kolayca vazgeçebilir insan. Gerçekten hissederek söylemekistiyordu. İş olsun diye değil, mecbur olmadan sevdiği ve vazgeçmeyeceğinibildiği için söylemek isterdi birisine.

“Ben seninle oraya gitmekistiyorum. Orası neresi bilmiyorum ama sen yanımdayken her yol oraya gider”diyeceği birisini bekliyordu aslında. Bu sabah bunları düşündü yine. Gözleriaçık ama yataktan çıkmadı. Saat sabahın olduğunu gösteriyor, telefonun sesi onaeşlik ediyordu. Şu telefonu fırlatsam, yalnız olsam, yorganın altında kalsam,uyusam, uyanmasam. Derken bilmedik bir bakış çıkagelse, ve gel dese. Gitse.Kulağına eğilse “Ben sana geldim, her günün sıradanlığından kurtarmaya, hergününü süslemeye geldim. Git desen de gitmeyeceğim” dese. Ve gitmese.

Tango

2012-01-04T22:12:00.001+02:00

olur ya

hiç beklenmedik bir anda,

bir bilen çıkar da tango yaparız bu şarkı da..

olur ya

hayatın şaşırtası tutar bir anda

http://fizy.com/#s/3hnrpw

yine yeni yeniden

2011-12-25T17:38:00.000+02:00

yeni yıl geyikleri yapma mevsimi sanırım açıldı..pembe pıtırcık balonlar içinde hayallere dalmayacağım korkma:) şahsen son yıllara baktığımda ne yeni yılın üç ruhu gelip beni geçmişe götürdü ardından da üç dilek hakkı verdi, ne de noel baba bacadan girip baş ucuma hediyemi bıraktı.. aksine çocukluğumdan beri hep uyuyarak girdim (t+1) yılına :P uyanık girdiklerimde de aksi gibi hep tatsız şeyler oldu.. kısacası ben yılbaşı değilmiş gibi yapıcam birkaç gün sonra
...
geri dönüp de 2011 için güzel bir yıl oldu diyebilmek çok keyifli.. biten zaman dilimlerini gelişine değil, bir birinden ayırabilecek kadar farkında olarak yaşamak kendin için için "hiç olmazsa" kategorisinde yapman gereken bir şey.. ve diyebiliyorum ki benim için 2011 çok güzeldi..kendime, hayatıma dair değiştirmek istediğim çoğu şeyi değiştirdim, istediklerim oldu ve maçta gülümsemeler çok sıfır öndeydi :))çok okudum, çok dinledim, çok keşfettim, çok gezdim, çok istedim, çok sevdim..hatalarım da oldu, yok değil ama pişman değilim hiçbirinden..yazarların şairlerin joker olarak sıkışınca kullandıkları bir laf sanırdım ama cidden hatalarımmış aslında beni ben yapan...

2012 neler getirir ya da kimi nereye götürür bilinmez ama ben;

Halil Sezai ve Gripin konserine
İtalya'ta
Safranbolu'ya
Balkanlara gidicem.

Fotoğraf çekicem
Moda'ya taşınıcam

Daha çok şarabı arkadaş muhabbetlerinde katık edicem..

ben 2012'i daha gelmeden çok sevdim:)

sarhoşluk

2011-12-24T01:30:00.000+02:00

ki bence güzel:) hatta bu dünyadaki en güzel şey... zaman bile yavaşlıyor tuşlar ile parmaklarım arasında...ki değil mi ki bu benim istediğim nice zamandır..zamanın yavaşlaması hıncımın azalması..azalması ve boşluk..hissizlik...

# Atay

2011-12-21T20:27:00.000+02:00

"Masalın nerede bittiğini, hayatın nerede başladığını farkedemiyorum. Bazen suratıma garip bakıyorlar; o zaman uyanır gibi oluyorum."

!!!

2011-12-12T18:14:00.000+02:00

hiç bu kadar direk yazdığım olmamıştı.
her kimsin bilmiyorum ama
"yazdıklarını okudum ahaha çok beğendim bi çiçek göndereyim , üstüne de blog'dan kes yapıştır bişiler karalayayım" işinin suyu çıkmaya başladı ama..suyunu geçtim korkutucu oluyor. bütün manyaklar da beni buluyor yahu!

Cihangir de tesadüfleri sever

2011-12-11T16:48:00.001+02:00

sabah uyanılır üstüne ilk bulduğun şey üzerine geçirilip ( ne giyersen giy acayip kaçmaz ne de olsa burası Cihangir; City of wierdos :) ) huzur arayan bünye sokağa atılır.askeri nizam sabahın kör şafağında değil diğerlerinin öğlen dediği saatte başlar akşamdan kalma hayat..huzursuzluk da vermez bu akşamdan kalmalık kimseye, normali budur çünkü uyanınca gözünde biriken çapak gibidir..hatta güzeldir yaşam belirtisidir..

bunca kalabalığın barındığı sokaklarda hep bir asil ıssızlık vardır..böyle insanı korkutan cinsten değil ama içinde hayat belirtisi olan bir dinginlik...hadi gel serin ama insanı ayık tutan bir kış sabahı diyelim bu ıssızlığa..sokakların makyajı gece uykusundan uyanınca bile üzerinde ve taze sanki.

bir insan evladı varlığı ile rahatsız etmez seni..girdiğin her dükkanda sana yer vardır.. böyle istanbul'da hangi kapıyı açsan dışarı taşan kalabalık, mıç mıç parfüm kokularıyla kişiliklerin bir birine karıştığı kalabalık yoktur. ne o kalabalık fazla gelir sana ne de sen onlara..Ortaköy, Bebek, Etiler üçlüsünün statndart hali de yoktur. birbirinin aynısı hatun ve er kişileri aynı muhabbetleri yapmazlar yan yana masalarda..ev sahiplerinin korkulu rüyası pasaklı sanatçılar da benim gibi çulsuz öğrenciler de bir çatı bulabilir kendine mesela..

her sokakta keşfedilecek yeni bir dükkan, cafe, hayal evi bulabilirsin..mini mini dört duvarlarda insanlar ne hayaller yaşatıyor oturur gülümsersin sadece.. mesela bugün çattım birisine ; kafasına estiği iki çeşit kek biraz da börek yapmış iki de masa atmış pencere önüne kendi işi ile uğraşıyor. gelen olursa umduğunu değil bulduğunu bayıla bayıla yiyor, muhabbet sohbette şirketten..insanların birbirine edicek iki kelam lafı var korkmadan çekinmeden ve kimin elini sıksam karşıma çıkan zamansızlıktan, içinde yaşamaya yer olmayan acele olmadan..yukarıda ki cihangiri zaman konusunda oldukça kayırmış belli ki..

sonra kendini bulayım derken yolunu kaybettiğin sokaklar tabi bir de işini bilen ayaklar seni manzara çaycısına getirir..consept cafelerin dibisinde masa tabure ve bir de manzara..soğuktan için titrese bile manzaraya değer..açar kitabını okursun kimsenin gürültüsü olmadan , necmi abi çay getirir devamlı sonra işini bilen başka ayakların getirdiği arkadaşlarla karşılaşırsın, sözleşmeleri sevmem oldum olası ama böyle karşılaşmaların tadına doyulmaz, bir nevi doğal selection :) keyiflerin kesişmesi diyelim..hatta o keyifler ki uğruna hayatta sevgili çıkarttıran..öyle bir paylaşılmaz huzur hali..

yine aynı sokakları tavaf ede ede evin yolunu tutarsın depoladığın huzurla..yine görünmez pelerinlerinin altında insanlar markete girer gelecek haftaya hazırlık yaparsın.. bir kestane şekeri görürsün ne alaka! ağlamak gelir susarsın..

2011-12-09T01:15:00.001+02:00

"

Aslında o, önceleri ihtimal ile muhtemelin çelişkisinde kalmış birisiydi. Gitme ihtimalinin artık muhtemele dönüşmesinden bahsetti.
Anlatsana diyordu; birinden gitmek ve o birinden vazgeçmek ne kadar zor?

Zor olan gitmekle, kalmak arasındaki kararsızlık. Gitmeyi seçtiğinde ise, tavrındır zor olan. Öyle anlar var ki, acıtıldığın kadar acıtmadan kalkıp gitmeyi içine sindiremezsin. Kapıyı suratına çarpabilirsin. Bu hareketinden etkilenir ve arkandan seslenir, anlatmak ister. Konuşmakla, susmak arasında gidip gelen kararsızlığında susmayı seçersin. Belki de korkarsın olmayacak, yanlış şeyler söylemekten. Dilinin ucuna gelenleri geriye göndermek ister gibi sıkıntıyla yutkunursun. Koyu bir suskunluktur o. Anlatacaklarını yalnızca sesinden beklediğini fark ettiğin biri olduğunu bilirsin. Her zaman öyle olmuştur, hissetmek değil duymak istemiştir.

Her vazgeçiş insanı kendi hayatından, daha doğrusu alışılmış işleyişinden koparır. Belki yanılırsın, alışkanlıklarını, eskiyi, kapı zilini özlersin. Belki de kıskaçtan kurtulmanın sevincini yaşarsın. Bir kapı zilinin insan mutluluğuyla ilgisi olabiceğini fark edeceğin yeni gelişler yaşarsın. Sonrası başka anlar, başka hatıralar demek. Ve bunlar sadece başlangıç. Arkasından o kadar çok şey gelir ki her biri, bir öncekini perdeler.

Her zaman öyledir. Bazı kapıları, bazılarının suratına çarpmayı, bazı kapıları ise aralamayı, aralık duranları da ardına kadar açmayı öğrenirsin.

Yeter ki bu adımı attığında gecikmişliğini hissetme.

seslerim

2011-12-01T22:49:00.001+02:00

gözlerini gözlerime dikmiş… kaçırıyorum, yine buluyor… “sen, sen bana dokunuyorsun” dedi… “yüreğimde bir yerleri acıtıyorsun, ama anlatılmaz güzellikte bir şey.”

tanrım, bir şey olsa… aygaz kamyonu filan geçse … aniden ceviz iriliğinde dolu yağmaya başlasa… bu romantik ortamın içine etse… ne oldu bu kıza, neler söylüyor…

“iyi ki varsın… iyi ki… neye benziyo biliyor musun? eskiden kaldığım yurtta camlar, içerisi dışarıdan gözükmesin diye beyaz yağlı boyayla boyanmıştı.. o boya tabakasındaki küçücük bir delikten bakınca dışarıyı görüyordum ben… hele baharda, öyle güzel gözüküyordu ki… işte seninle olmak, o bembeyaz ya da siyah şeyin ortasında küçücük bahara bakan deliği bulmak gibi.

”işi şamataya boğmalıyım, yoksa fena olucak… bu havada hayatta dolu yağmaz… aygaz kamyonu filan geçiceği de yok… kız resmen yerli film replikleri atıyor… hayır, ben ters adamım, inanıveririm, dökülürüm, aşık olurum, betonlara çakılırım, asıl benim canım yanar…

yerli film… evet… yerli film… ordan sıçmalı muhabbete…en ayhan ışık sesimi kullanarak, hınzır bir ifadeyle, ona belgin doruk muamelesi çektim… misilleme olarak yeşilçam öykülerinin değişmez repliğini attım…“bırak bu lafları, kaç para istiyosun onu söyle… onbin, yirmibin?..”esprime güldü.. güzel.. ardı arkasına zincirler, konuyu dağıtırım…

gülmesi bitince, “bu da senin numaran” dedi… “zırhın delinsin istemiyorsun… hesapta hiçbir şeyi ciddiye almıyorsun… aslında, sana göre hayat o kadar ciddi ve acıklı ki… böyle bir numaraya gerek yok… koyver gitsin kendini.” gözlerime anne anne bakıyor… “güzel olduğunuz kadar küstahsınız da bayan” dedim, ayhan ışık sesimle…

dedim, ama mümkün değil… saatlerce bana inanılmaz sevgi sözcükleri sıraladı…

ben ise ona yerli filmlerin değişmez repliklerinden attım durdum… sırasıyla necdet tosun, sami hazinses, cilalı ibo, turist ömer, ediz hun… hatta bir ara ayağa kalkıp “ayy-gaaz” diye bile bağırdım…sözünü ettiği yağlıboyadaki küçük delikten zırhımı açmasına asla izin vermedim… yıkılmadım, yavşamadım, kendimi asla açmadım… erkeklik gururuma değmesindi yağlıboya…

“korkacak bir şey yok” dedi… “ben sana ne yapabilirim ki?”“çok şey” dedim… “çok şey” derken kendi sesimi kullandığımı fark ettim. hemen kendimi toparlayıp ediz hun, ayhan ışık, figüran osman, erdal inönü sesleriyle ayrı ayrı üç kez “çok şey” demeye çalıştım… ama üçünde de kendi sesim çıktı…

sonra… sonra, yine yerli filmlerdeki gibi takvim yaprakları uçuştu… ben onu hiç aramadım… bir gün aklıma fena düştü, aradım… aslında aramadım… telefon açtım.o, “alo… alo” dedi, ben sustum… aniden, “susarken bile ayhan ışık taklidi yapıyorsun” dedi… anlamıştı… aslında belki de tek sorun, gerçekten anlamasıydı…“ne fena diil mi?” diye sürdürdü… “insan hep çok sevilsin diye uğraşır… sevilince de ödü patlar…” sustum… “belki de sen haklısın, o zırh ne kadar kalın olursa, o kadar iyi… artık arama, olur mu?” dedi. “ve sakın üzülme… o öyle nalet bir zırh ki; sen bile içerden delemezsin.”yine sessizlik… derken, belgin doruk gibi son cümlesini söyledi… “hesapta kendini koruyordun ama yine acı çekiyorsun… boşver… ne diyorlardı… gençsin, unutursun.”

genç miydim, unutur muydum?.. telefonu kapadım… sokağın köşesinden, yırtınarak bir aygaz kamyonu geçip gitti…"

atilla atalay

ebe-sobe

2011-11-24T00:33:00.000+02:00

yine bir salı günü,yine yorgun ve hatta yine argın..yine bir iş çıkışı - derse yetişme koşusunda, yine servis konforundan vazgeçip Üsküdara attım kendimi... onca 'yine' yi arka arkaya sıralarken fark eyledim ki yine kaybettim zaman algımı...ne o yerinde duruyor ne ben...nicedir buluşamıyoruz diye sonunda bir oyuna başladık kendisiyle..oyun o ya zaman ben bir yerden ikinci kez geçene kadar hayatımda değişenlermiş.. ben de şehirde bir yere ebe köşesi koyuyorum ve bir sonra o noktadan geçişimde sobe yapıp yakalıyorum zamanı...saçma mı? o zaman sen hiç kapı pervazına boyunu işaretlemedin demek, bilmem ne kadar zaman sonra tekrar bakıp da sevinmedin farkında olmadın ne kadar boy attığına..o misal benim de ebe köşemi sobeleyişim; neler değişmiş, kimler gelmiş, kimler gitmiş kimlerse hiç gelmemiş başım göğe ermiş mi diye bakkal hesabımı yapışım...

hesap hitap bana kalsın, bir sonraki sobeyi düşünerekten bindim Kabataş vapura..hanım kızlar içeri otursun ben soğuk falan dinlemez çıkarım üst kata.. hatta şanslıysam kimsecikler de çıkmaz yanıma, bir ben bir de aşık olduğum şehir kalırız diz dize...

zamanı alt etmişliğin yalan eminliği ile takarım kulaklığımı..çalan şarkı pek mi tanıdık ne? Model - Pembe Mezarlık. Daha bir kaç ay önce deli gibi dinliyordum şimdi gitmiş olan kişiyle ama şimdi bakınca sanki yüzyıl geçmiş hatta hiç o şarkı dinlenmemiş gibi..sen de amma oyunbozan çıktın be zaman.küs!

Huzur: Uzanıp içeri sızan güneş ışığında uçuşan tozları izlemek..net!

2011-11-22T01:55:00.000+02:00

kaçışların en güzelidir uyku...artık taşıyamadığın ve yastığa gömdüğün başının ağırlığını hissetmez acıyan yerlerini yumuşak yatağa sararsın. çocukluktan kalma bir alışkanlık olsa gerek.. o zamanlar karanlıktan korktuğumdan şimdi ise korkularımdan ve karanlığımdan kaçtığımda başıma çekerim yorganımı..çocuk aklı ya görmezsem ya da sımsıkı kaparsam gözlerimi yok olacak karabasan, hatta zaman duracak ve gözleri açık gördüklerim "oh kabusmuş"olacak...ve dalarsın uykuya..saatlerce kaçabilirsin durdurak bilmeden, kaçarsın alabildiğine kaçarsın,sınır yok engel yok.. sahip olduğum en büyük huzur olabilir uykuya kaçabilme özgürlüğüm..kaçıyorum ben de..

Meydanların, parkların , evlerin , yatakların hatta babanın elinin bile daha büyük, zamanın daha geniş olduğu zamanlarda oynadığım bir oyundu bu; pencereden giren tozun gün ışığı ile dansını izler hayal kurardım... Neler yapılmaz ki o toz ile; Beyaz atlı prens'ten tut en çok istediğin ayakkabıya, elbiseye ya da o zamanlar hayran olduğun ablalar kadar güzel yaparsın kendini..

şimdi gün ışığı vurunca odaya, daha gündelik yaptırımlar farkındalığımı ve sorumluluk bilincşmi zaptetmeden yani, gün ışında hipnotik hareketler ile uçuşan o tozlara bakıp kendimi arıyorum. ne istediğimi, hayallerimi, tutkularımı... bir yerde koptu hayatımın filmi ama nerde? birden ego larımın yönettiği gibi yaşar buldum kendimi..Sen hiç bir sabah uyanıp aslında hayatta en sevmediğin bölümü okuduğun, en olamadığın insan olmaya çalıştığın, en başarısız olduğun işi yapıyor buldun mu kendini? Neden? sadece tatmin! yarış, kendinle yarış! ego kovalamaca..hani sevgi? kendine hayata? yaşamına..yarattıklarına? yok...

bugünlerde izlediğim tüm filmleri radikal kararlar alıp hayallerini yaşamaya başlayan ve çok da mutlu olan insanları konu alıyor.. bak sen şu tesadüfe..bu toz lar kadar pembe..safım ama ben; inanırım anlatılan her masala, verilen her söze..akıllanmam hatta..izletmemek lazım bana bu filmleri, hatta yalan dolu masal da anlatmamak lazım..

ha bu arada Kasımda aşk başkadır da yalan..salla gitsin.

Oysa Yol Bile Artık Alay Eder Olmuştur Senle.

2011-11-08T22:58:00.000+02:00

‘Sonu yok’ diyenlere güler geçer,
Sen daha fazla basarsın gaza.
Zarar görürsün,
Canın yanar…
Virajlı, engebeli ve tehlikelidir yol,
Senin aşık olduğunsa ‘yol’un kendisidir.
Anlamazlar.
Sen de anlatamazsın zaten.
Kendine bile…
Oysa yol bile artık alay eder olmuştur senle.
Sen duymazdan gelirsin.
İnandığın,
Gönül koyduğun,
Mücadele ettiğin,
Acı çektiğin…

Ve,
Bir gün ‘sen bile’ anlarsın…
Gerçekten ‘çıkmazdır’ o yol.
Ve,
Yoktur geri gitmekten başka çaren.
Fenadır…
Koyar adama.
Duvara toslamak yetmez gibi,
Bitmek de bilmez şimdi o dönüş yolu.
Dönüşün yeni bir başlangıç olacağını ‘bilsen’ bile,
Giderken ki alınan acı,
Dayanması zor bir sancıdır artık.
Çünkü ‘bilmek’ yetmez.
Ağır gelir her şey.
Herkes.
Her söz.
‘Durmayı bilmeyi’ ve ‘geri gitmeyi’
Böyle sokarlar senin lugatına.
Sokarlar sokmasına da,
Onlar hiç yola çıkmayanlardır ya…
İşte en çok da bu koyar adama.
‘Ölümle kalım’ arasından geçilir, biliyorum.
Hem geçilmese ne olur ki?
Yol dediğin hayatın kendisi…

fikir atölyesi 11/04/2011

hala

2011-11-08T02:11:00.000+02:00

keşke geçmişe dair
hala ise hem geçmişe, bu ana ve hatta geleceğe dair bir çaresizlikmiş çocuk..
ben keşkelerim yok diye sevinirken
her gece başımı yastığa "hala"m ile koyar buldum..
masallar anlatıyor kalbimin sesi, ninni gibi avutur gibi..
hangi masal gerçek olmuş ki kalbimin artık masal sandığı gerçek olsun..

bulbenistanbul

2011-10-10T15:03:00.001+03:00

"bu ham dünyada zoraki bir söz gibi sevgim

sevsem sana yazık, sevmesem incinirsin"

demişken Metin Altıok

ne hissettiyse ve nerede bıraktıysa kalan parçasını
işte orada kaldım ben de
dünya daha da ham şimdi

ve sevmek daha da zor

Hiç bir yanar dağ gibi hissettiğin oldu mu kendini..içindeki o kor, öze, ateşe, adını her ne koyduysan artık..yaklaşamadığın ama sadece ondan arta kalan püskürüklerden yükselen bir hayat yaşadığın..her katmanda farklı bir hayat, farklı bir sen ama hiç biri aslında sen...her ne yaşıyor olursan ol, bir an yüzüne gün ışığı geldiğinde hissettiğin saf sevincin, gözlerini kapatıp yüzünü daha da güneşe verişindeki o huzurlu güvenin bile sadece saflıklarının ortak olmasından yüz bularak seni o kora götürdüğü ve sonra da tüm anlarının anılarının eksik kaldığını farkettiğin oldu mu? şimdi durup baktımda varlığının açtığı yaşam kesiklerimde yokluğunu hissediyorum.

yarım yaşıyorum. ama bilirsin sen, aptalımdır.. hala umut ediyorum.

q. stands for k

2011-09-21T01:53:00.000+03:00

ağzıma gelen tüm küfürleri etmek istiyorum sevgili hayat!! bence bugüne kadar hakkında yazılmış en manalı sözler olurdu.

Zamansız gidenlerin anısı,Düşünce akla bir gece yarısı...

2011-08-29T02:26:00.011+03:00

Bir zamanlar, Bilgi Üniversitesi özgür bir yerken, "Creative Thinking in Advertising" diye bir ders vardı. ADV 341 almadın mı Bilgi'de okumuş sayılmazdın. - dın çünkü dersin hocasını da dersi de kaldırdılar. Dersi Sanem ( ki kendisi dünya tatlısı bir hatundur ) verirdi..Sanem A dan Z ye aykırıydı ama o kadar doğal ve normaldi ki aykırılığı ile onunla tanışanlar asıl kendileri çoğunluktan olmalarına rağmen sorgulardı kendini ve kendine normal diye seçtiği hayatı.. 60 dk ve 118 TL + KDV( burslular yaşadı) zaman diliminde değer, hayatın kadar olan pencereler açardı akıllarımıza..sanki kendi adını söylüyormuşçasına emin bir şekilde derdi ki " yaşam bir yolculuk ve her birimiz bu yolculuğa kendi derslerimizi almaya geldik. Benim ders dediğim, senin hayatına dair vermen gereken o sınav , ilk önce bir bezelye tanesi gibi çıkar karşına, eğer o dersi alırsan ne ala, ama almazsan döner tekrar çıkar karşına.. bu sefer ceviz kadar..sonra elma derken kar topu olur ve sen altında kalırsın. " tabi ki ilk söylediğinde acep ben bu dünyaya niye geldim ? diye düşünmekten öteye gidememiştim. zaten çok da düşünüp kafa yormadım üzerine kişisel ile başlayıp gelişim, değişim, keşif, yükseliş ...vs diye devam eden hiçbir şeye inanamadım oldum olası.... insan öğrenmesi gerektiğinde öğrenir dersini, kimsenin tuttuğu ışıkla olmaz o işler.
ya sen ? hiç hayatında devamlı tekrar eden olaylar, ya ben hiç akıllanmayacak mıyım diye sızlandığın zamanlar olmadı mı? aynı filmi sanki ilk sefermiş gibi yeniden izlediğin ama sonunda kafanı yine aynı taşlara vurduğun..

seni bilmem ama benim oluyor ve soruyorum kendime; "Selen yaşadığın hayat sana ne anlatmaya çalışıyor "diye...haftalarca sadece aynı puzzle'ın parçası olduğunu bildiğim ama parçaları bir türlü birleştiremediğim kelimeler, uçuşan düşüncecikler, anca yazıya döküp de karşımda görünce , "ahanda demek buymuş karnımın ağrısı" dediğim düşünceler gibi bu resmi görünce farkettim resimdeki kızın ben olduğunu...hiç tanımadığım bir çocuğun boşluğa üflediği balonlardan kendime bir hayal hatta hayat kuran hatta kendi hayalimmişçesine ayaklarımı yerden kesip o hayalin peşinde uçmaya çalışan ve defalarca düşen ama hayal kurup da o hayali yaşamaya devam eden küçük bir kız çocuğu olduğumu...zaten bu resmi çocuk balonuma sapanıyla taş attığında gördüm..düşerken gördüm...

düştüm..kalktığımda Gölge'de balonumu patlatan çocuk karşımda ve beyaz kağıda sarılmış taşı yanı başımda buldum... kağıtta "Sen bu hayattan ne istiyorsun ?" yazıyordu, "neden yaşıyorsun, nedir hayatta olmanın amacı? Okunmaya değer onca kitap,görülmeyi hak eden onca yer, izlemeden bilinemeyecek nice film, tatmadan ölünmemesi gereken onca aşk varken ve biz diplomalı ruhsuzlar hayatın ne kadar kısa olduğunu aklımıza bile getirmeden beton bloklar arası şehir caddelerinde yalnızca ve yanlız yürürken sen nasıl cesaret edersin benim balonlarımla yaşamaya...hayal kurmaya.. hiç konuşmadı çocuk, bugüne kadar konuştuğunu sandığım da o değilmiş zaten..dedim ki ; " sen daha kendi balonlarının peşinde bile uçamaz kendi hayatına bir şey katamazken bu dünyaya ne katacaksın?ben baloncuklarını rahat bıraktığımda hangi inşa edilmemiş binayı sen yapacak hangi çıkılmamış dağa sen çıkacaksın? söylediklerimi hiç sevmedi...Baloncuklarını alıp gitti çocuk ve ben o taş elimde, kartopu yüreğimde kalakaldım ve Sanem'i hatırladım..peki şimdi ben dersimi aldım mı Sanem ne dersin? Ayaklarımı yere bastım mı? Büyüdüm mü?
ya sen çocuk sen büyük adam oldun mu? dolu dolu gülümsetebildin mi kimseyi? dünya için değil sadece bir kişi için "o "birisi" olabildin mi? sana hiç kızmadım ama umarım cevapların evet olur çünkü çocuk yüreğim bir daha oynamaz seninle..

kağıdı ve taşı alıp evime döndüm. hayal kurmaya cesaret ettiğim zamanda aldığım biletleri, yazdığım mektupları, yazıları yırttım yerine o kağıdı; hayallerime nazar değmesin diye cüzdanımın gizli yerine taktığım nazar boncuğunu çıkarıp taşı koydum. çok büyük adam oldum.

http://fizy.com/#s/1791f6

envanter sayımı

2011-08-07T03:53:00.002+03:00

Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler, ağzına dolar insanın; sussan acıtır...konuşsan kanatır..

oğuz atay'ın bilmem hangi kitabında okuduğum bu sözler ile kaldırdım kafamı durgunluğumdan. edip gittiğinden beri kaç saattir bu halde oturuyorum koltukta acaba? kış olsa havaya sebep bulurdum ya; şimdi oda değil..
garip bir gün geçirdim. kendi sessiz gürültüm ile..kimseyi aramadım kimseyle konuşmadım, kendimle bile..ola da konuşmaya yeltensem ağzımdan bir anlamlı ses çıkmayacaktı sanki..sustum ben de.sadece halet-i ruhiyemi yaşadım. olur ya insan ne zaman iki ipin ucunu bir birine bağlamaya çalışsa ya da bir şeyleri içinden çıkamasa kısacası kendine dönse bir yerleri toplamaya kalkar ya işte ben de başladım haftalardır beynimin içindeki çöplüğe benzettiğim evimi toplamaya.. bağlamaya çalışacağım ipleri arıyordum bir yerlerde; çamaşır yıkadım, orayı burayı topladım, makyaj çantamdaki biten ıvır zıvırları attım..her eşyaya dokundum...eşya diyip de geçmemek lazım. her ne kadar alelade bir şekil de bile gelmiş olsalar da sana, kim olduğuna dair çok şey taşıyorlar. hatta öyle ki bazen kimliğine dair en somut, en belirgin ve en huzur verici parçan olabiliyorlar.. devamlı taktığın kolye, diş fırçan koyduğun bardak, kapının arkasında asılı ceketin, koltukta duran yastığın..kim olduğuna dair soru işaretlerin diken diken olduğunda avucunun içinde tutabildiğin cevapların...öyle bir hayat düşün ki her sabah gözlerini farklı bir şehirde açıyorsun, farklı bir odada ve farklı bir yatakta..hatta güneş bile hep başka yönden doğuyor; kimi zaman biraz erken kimi zaman geç...bir giydiğini bir daha giymiyorsun ve senin hiç 'en sevdiğin siyah kazağın' olmuyor. her sabah farklı bir arabanın kontağını çeviriyorsun ve her birinin de debriyajı farklı noktalarda kavrıyor. refleks haline getirdiğimiz hareketlerden ve bir karar daha vermeme lüksünden uzak bir maraton sanki..düşününde bile yoruluyor insan.. zaten bu sebeptenmiş ki yeni doğan bebekleri hep aynı yerde yatırmaları.. küçük insanı zaten yeni geldiği dünyada gözünün değdiği her rengi farklı olması yetmezmiş gibi bir de uykusunda gezdirirsen..sersem olurmuş yavrucak, bulamazmış kendin; yarım kalırmış ruhu da aklı da.. şimdi ben de bir sorunun içinde çıkamadığımda yaptığım gibi elimdeki bilgileri tekrarlıyorum. Üçgenin dik tepe açısı 80 derece,değişkenler arasındaki correlation -0, 826, raftaki kitaplarım, kalp yastığım kahve bardağım... uyuşturucusuna kavuşmuş bağımlılar gibi sakinleşiyor panik atağım ve belirsizlikten takeing for granted'ın huzurlu sarhoşuğu yayılıyorbir sonraki düşünce krizine kadar... bakıyorum saate 03:23 ve tam da bu karabasanlı düşünce trafiğine üstüne davulcunun sesi geliyor sokaktan; öyle bir ayarında vuruyor ki tokmağı; niyeti olanı uyandıracak ama olmayanı da gıdıklamayacak kadar ..öyle bir vuruyor ki tokmağı beni çocukluğumun bilindik sokaklarına götürecek kadar...anneannemin yasemin çardağının altına kurulan sofralara, annemin işten gelini bekleyişlerime, pide alıcam hevesi ile beklediğim fırın kuyruğuna...nasıl bir hayat verdin ki bana allah'ım film gibi yaşıyorum her saniyesini, tam yazının son satırlarına yetişiyor davulcu ve aitlik duygusuna yolculuk ..sanki, yaşadığım hiç bir an tesadüf değil gibi..

başka türlü bir şey

2011-06-26T21:10:00.009+03:00

zaman diye bildiğim yetkisiz gösterge o kadar da yetkisiz değil anlaşılan..zaman geçtikçe daha da imkansızlaşıyor iki "ben"in "biz" olma ihtimali...nasırlaşan deri misali kalınlaşıyor ben'in duvarları. içine korku, endişe bezginlik en çok da inançsızlık kattığı harç ile yükseliyor o duvar..zaman ve yeni yüzlerle daha da hem de.. hatta adresi belirsiz ama cinsi münasebetsiz herkese duyulan kızgınlık da vardır o duvarların harcında; birisi o kalenin kapısını çalmaya görsün yükselttiği surlarının tepesinden aşağı nicedir kızan iç yağını döker... kafasından aşağı kızgın yağı yiyen de en çok kendinden bilir bunun nedenini, kimselere şikayet etmez zamana sövmekten başka..
insanı kendinden eden bir başarısız ilişkiden diğerine daha da yüksek sesle BEN!! benim hayatım !! benim isteklerim!! diyerek gider oluyor insan. yükselen sesine tutunuyor düşmemek , iyileştiğini sanabilmek için ama aslında daha az ben oluyor farkında değil... kendim derdine düşmeden önce kimdin sen? değerlerin neydi? neye kızar ne kırılacak kadar cesareti vardı yüreciğinin? neydi yüzünü gülümseten, kıymetlin olan?? hatırlamak bile yorar bilirim aynı dibine kadar yaşamanın yorduğu gibi..
ortalama bir hayattır sonunda sana kalan... hani ensende patlayan bir şaplağın canını daha az acıttığı dudaklarına konan bir öpücüğün daha az yaktığı..ikisi de mutlak değer içinde eşit yani. hepsi matematiksel bir garanti altında ama akışına bırakılmış anların öngörülemezliğinden çook uzakta...
olur ya bir gün, kazara, derinine yaşamaya, biz olma ihtimaline meylederse iki "ben", o zaman hiç bilmediğin bir denizde balık olursun..önce kendi yükselttiğin duvarlarınla kendi aranda kalan mesafeyi yoklarsın..dönüştüğün şeyle, kendine olan yabancılığınla yüzleşirsin...sonra yana yakıla inceltirsin nasırları, mehter marşı misali iki alçaltır bir yükseltirsin surları, iki tarafın da ya kazanacağı ya da kaybedeceği bir savaştır başlayan.. bilirim korkarsın detayları yaşamaktan, mutlak değer içinde gelen iki uçlu ihtimalleri düşünmekten, derinine inmekten, zihnini kırmaktan hatta kalbine dokunmaktan, hele ki huzuru hayal etmekten..o iki "ben"de bilir ki aşk sarhoşu olmak hatta aşk da yoktur. aşk yıpranmamış yüreklere mahsustur... ama sıcak bir çorba misali, üfleyerek karıştıkça "biz"in sularına her aldığın kaşığın farkına varırsın..farkındalık sarhoş eder mi insanı? bilmem ama asıl mucize budur belki de.. . zamanla savaşmadan biz olmuş iki "ben"den daha kıymetli hatta daha gerçektir. ne de olsa sevmek kolaydır hiç kırılmamış bir yüreği, sıcacıktır, kuytudur ayaz yaşatmaz insana..ama ya ayazıyla seversen bir yüreği? sevme riskini alabilirsen? yaşamını geri alsan zamanın ellerinden?
http://fizy.com/#s/1m602j

kusura bakma ortalık biraz dağınık...

2011-06-20T21:23:00.000+03:00

ne zaman bir masaya otursak
seninle karşıkarşıya,
masa durmadan uzuyor aramızda.
tozlu bir yol oluyor giderek
ve ben başlıyorum koşmaya.

sonra bakıyorum hiç değişmemiş,
duruyor olduğu gibi
aramızdaki cansız masa.
kestiremiyorum bir türlü
uzak mısın, yoksa yakın mı bana.

derken içimde bir korku
başlıyor mayalanmaya.
ve omuzumda bir kuzgun
o parlak siyahlığıyla
alayla bakıyor suratıma.

Ben ne zaman bir masaya otursam , Metin amca ' nın bu şiirini duyardım kulaklarımda,
ama ne hikmetse bu sefer
bir ucunda ben, bir ucunda sol yanım ve Urla şarabıyla otururken nehir kıyısında
hatta nehir bize katılırken, ay bulutların arasından çıkıp muhabbete tutulurken
o masa
gitgide kısaldı aramızda..
ay ışığı nehre karıştı, şarap geceye..
ben sol yanıma karıştım..
ağva bize...

bilmem belki de rüyaydı, kanıtı ayaklarımdaki sinek ısırıkları olan
ama yine de..

" Hiç yadırgamadım yüzünü, inan çok tanıdık.

Gönlüme hoş geldin sevdiğim,

kusura bakma ortalık biraz dağınık... "

uykusuz

2011-05-31T15:25:00.001+03:00

her değilse de

bazı uykusuzluklar güzeldir,

hele geçirmeye kıyamadığın anların ibaresi ise gözlerinde taşıdığın

mutlu bir yorgunluksa

ve sadece senin anlamlandırabildiğin bir gülümseme oluveriyorsa dudaklarında

hatta dokunabiliyorsan o geceye
gün ortasında

kainatın saati hızlanıveriyorsa izinsiz

havadaki yağmur sıkıntısı bile ağırlaştıramıyorsa yüreğini

daha dibine yaşadığını hissediyorsan hayatını

hele bir de "-meli / -malı" ların
vız geliyorsa

ansızın hatırlıyorsan bu hissi
yaralı topraklardan

"yoksa...?" korkusu sarıyorsa inceden

ve öncekilerin aksine

kaçırmıyorsa, vazgeçirmiyorsa seni bu korku

daha tatlı geliyor uykusuzluk..

tasmasız çıkmam abi..

2011-05-20T15:09:00.002+03:00

nedir ilişki? tanımı,sınırları, kuralları..? ya ilişki insanı olmak? böyle bir cumhuruiyet var daben mi bilmiyorum, dili, dini, anayasası, bayrağı olan..

kalıplardan bunca sıkılmışken neden halakendimizi bir kalıba koymaya meylimiz? o genel geçer kalıba uymayıncahuysuzlanışımız..kötü müdür sadece mutlu olduğu için iki insanın yan yanauyuması.. sorgusuz sualsiz ve hatta tasmasız? her boku garantiye almayaçalışmıyor muyuz? muhabbeti kadar teni de birbirini çekince iki insanın, rengideğişiveriyor her şeyin, paronoyaklaşıyoruz... ilişki garantörlüğünde biranlaşma imzalama gereği; saygı duymak,değer vermek hiçbir şey ifadeetmiyormuşcasına gırtlağına sarılıyoruz birbirimizin. bak şimdi sen bana sözverdin, gidip başkası ile muhabbet etmekten benimle olduğu kadar keyifalmayacaksın, toplum içinde elimi tutacaksın ki senin benim olduğunubilsinler..sonra hep beni düşüneceksin..hep ben hep ben hep ben.. nedenkorkuyoruz ki bu kadar? aldatılmak olsa gerek ilk akla gelen? biing in erıleyşınşip hali mi koruyacak seni aldatılmaktan?

evlenmek bile çokaşağılatıcı değil mi? midem bulanıyor, hayatını paylaşmaya değer gördüğüninsana güvenmiyorsun, o zaman neden o? kalbine güvenmiyorsan bir insanınmürekkep lekesine mi güveneceksin?

yaşama şans vermeli belkide, her şey aşk kırmızısı olacak diye kasmadan gel lacivert bir oyun oynayalımseninle, ikimizin arasında...

fazla söze ne hacet? kalpçekmeli insanı, sözlere bağlanmamalı yaşamlar? mutlu olduğunca birlikteolmalısın zaten sonrası hep yol ayrımı

PS: istediğinde gidersin,istediğimde giderim ama gel şimdi biraz yürüyelim sahilde, anlatacaklarım varsana..sonra oturup bira içelim sarhoş olalım..hatta puzzle yapmayı sever misin?

az

2011-05-20T14:20:00.001+03:00

Az…Küçük bir kelime, büyük bir hikaye

Diyebilirsin ki, bir insanı, fotoğraflarından ve hakkındaki yazılardan ne kadar tanıyabilirsin? Haklısın. Belki de çok az... O zaman şöyle demeliyim: Seni az tanıyorum... Az...
Sen de fark ettin mi? Az dediğin, küçücük bir kelime. Sadece A ve Z.
Sadece iki harf. Ama aralarında koca bir alfabe var.
O alfabeyle yazılmış onbinlerce kelime ve yüzbinlerce cümle var. Sana söylemek isteyip de yazamadığım sözler bile o iki harfin arasında.
Biri başlangıç, diğeri son. Ama sanki birbirleri için yaratılmışlar.
Yan yana gelip de birlikte okunmak için. Aralarındaki her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuş gibiler.
Senin ve benim gibi...

aslında sen,

2011-05-18T01:46:00.000+03:00

her ne yaparsan yap, ne kadar uğraşırsan uğraş sen, başını yastığa koyup da gözlerini kapadığında beyninde dönen seslersin aslında..
hatta, dilimi eşek arısı soksun ama hala, kapadığın gözlerinde beliren kişiylesin.
geçmiş ola.

sus be kadın!

2011-05-03T23:57:00.002+03:00

2011-04-28T02:56:00.001+03:00

o kadar güçlü ki nefret denilen şey
hiç bir "zaman" yetmiyor hafifletmeye

o kadar güçlü ki nefretiM denilen şey
kelimelerimin bile canını alıyor
dökülmüyor

en iyisi az bilmek be arkadaş..
hatta görmemek, bilmemek
hatta zamanı geri alabilmek,
ama ne yaparsın,
"Ne kadar tıkasan kulaklarını,
Duymamaya çalışsan
Göğsünde bir titreşimdir konuşmaları."

rüya'm

2011-04-25T01:44:00.000+03:00

şimdi sen uyuyorsun, bense saatlerdir yastıktaki sen'imi izliyorum.. saçlarında parmaklarımla gezindiğim, senin gizlediğin ama benim hep bildiğim sen'im.. usulca siliyorum savaş boyalarını yüzünden, maskeni çıkarıyorum daha bir hafifliyorsun yastığının mavisinde..tenine misafir uykunun kokusunu seviyorum oracıkta. yanağına dokunuyorum, ben'imi hissedersin belki diye ama sen uyanıyorsun ve ben uyanıyorum.

sarı ışık

2011-04-20T23:32:00.000+03:00

yağmurlu bir sabaha uyanmak,

sıcak yatağından serin odaya geçerken sabahı hissetmek

ve şımarık kediler gibi pufidik ceketine sarınmak..

sonra koltuğa oturup kocaman pencereden şehri izlemek..sonra sessizlik

yağmurla birlikte hızlanan düşünceler,

yağmur cama vurdukça sesleri duyulabilen düşünceler..

kapanan gözler..

daha çok gömüldüğüm koltuğum ve kucakladığım kollarım..sonra derinleşen

öyle bir yayılıyor ki ana, sanki zamanın ta kendisi

sen hiç olmamışsın ya da ben şu an, hayat şu an var olmuş gibi

sonra geceden açık unutulmuş masa lambası

yağmurlu sabahın tek rengi sanki

gece ile gündüzü bağlayan

gerçek ile hayali

beni sana bağlayan

hep o sarı ışık.

bazen hayat şaşırtır:)

2011-04-15T04:59:00.002+03:00

an; eşlenik

2011-04-12T23:27:00.003+03:00

- neredesin? dedi.

gerçekten nerede olduğumu mu merak etti, yoksa orada olduğunu mu belirtmek istedi anlamadım.

birincisi de ikincisi de bencileyin önemsiz, hatta aynı, orada değilsem.

birincisi de ikincisi de sencileyin önemli, çok farklı, burada değilsen.

merak işte.

sonra..çok az zaman sonra kendi kendime sordum:

-neredeyim ben?

bu soruyu bir yerde olmak istediğim/dilediğim için mi yoksa gerçekten merak ettiğim için mi sorduğuma karar veremedim

birincisi, bencileyin de sencileyin de önemsiz; soruyu kendi kendime sorduğum için.

ikincisi -de- bencileyin ve sencileyin önemsiz; soruyu kendi kendime sordurttuğun için.

en basiti böyle.

düşündüm de Ömrden haklı

2011-04-10T14:26:00.000+03:00

çabuk git çabuk gel..bizi de çooook özle çocuk :)

büyük saat

2011-04-10T01:55:00.000+03:00

neden bilinmez
alırsın yarı tuğla gibi kitabını
sarılırsın yatağa giderken
okumadan kaparsın gözlerini
içindeki dizeler
geçer gider gözlerinin önünden
bilirsin nerede ne diyor kime diyor
uyursun sonra
büyük saat akmaya devam etmektedir
uyku sürer
tüm saat kuleleri
yanlış da gösterse zamanı
bilirsin biri var bir yerde
saatin kaç olduğunu saklayan

başlamak..

2011-04-06T01:42:00.002+03:00

“Başlamak. Bunu söyleyen sensin, Ludmilla. Ama bir hikayenin kesin olarak başladığı an nasıl saptanabilir? Her şey zaten daha önce başlamıştı, her romanın ilk sayfasının ilk satırı daha önceden kitabın dışında zaten olmuş bir şeyden söz eder. Ya da gerçek hikaye on ya da yüz sayfa sonra başlayan hikayedir, ondan önceki her şey yalnızca bir öndeyiştir. İnsan bireylerinin hayatları tek, kesintisiz bir öykü örgüsü oluşturur, bu örgü içindeki her şeyden bağımsız olarak bir anlamı bulunan bir yaşama parçasını -örneğin, iki insanın, her ikisinin de yazgılarını etkileyecek karşılaşmasını- yalıtma konusunda anlatılacak her adımda, her iki insanın da kendisiyle birlikte birtakım olaylar, çevreler, başka insanlarla dokunmuş bir örgü getirdiği ve bu karşılaşma sonucunda onların ortak hikayesinden kopup ayrılacak başka hikayeler çıkacağı unutulmamalı.”

Italo Calvino / Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu

özlemek

2011-03-14T17:56:00.000+02:00

Özlediğin, gidip göremediğindir
Ama, gidip görmek istediğin

Özlem, gidip görememendir
Ama gidip görmek istemen

Özlediğin, gidip görmek istediğin
Ama gidip göremediğin

Özlem, gidip görmek istemen
Ama, gidememen, görememen
Gene de, istemen...

~Oruç Aruoba~

kar

2011-03-12T22:30:00.000+02:00

uyandım..gün yeni ağarıyordu, nazlı yağan karı izledim..izledim izledim..geç kalınan ders iş güç vardı beklesin dedim. kar yağınca güzel çocukluk anıları gelir(di) aklıma; kardan adam, havuç ve apartman çocuğu olarak sadece boyama kitaplarından bildiğim kömür üçlüsü..selenden kartopu yapan (d)ayım :) falan falan.. İzmirlinin tekiyim işte..kar görgüsüzü nolcak :)

acelesi yoktu ak tanelerin sanki buluttan atladıkları an başlamış ve yere düştüklerinde ise bitecek olan hayatlarının farkındaymış gibi zamana meydan okurcasına süzülüyorlardı havada. eğer Türkçede nazmak diye bir eylem olsaydı o da kar tanelerine verilirdi sanırım...nazan taneleri izleyen gözlerimden beynime doğru dondu zaman ve elim boynumdaki kar tanesine gitti..

iki buçuk yıl önce bir gece düşmüştü elime bu kar tanesi ki sonra da hiç çıkarmadım boynumdan kendisini..yenilerini ekledim; nereden kesildiğini bilmediğim ama ya şarap mantarından,ya kitabımın uykuya daldığım sayfasından ya ayrılık mektubundan çıkan küçük kar tanelerini...kendimi değil ama yaşadığımı buldum sanırım o boynuma düşen kar tanesinde. nasıl mı?

hikaye o ya; kar taneleri yaşarmış gökler ülkesinde..hepsi biricik, hepsi duru, hepsi masum, hepsi bembeyaz..bir de yağmur varmış gökler ülkesinde..bir zamanlar kar olup yer yüzü ile tanışan, sonra eriyip deniz, okyanus buhar olup gökler ülkesine dönen bilgin yağmur damlalarından dünyayı dinler yağacakları günü hayal ederlermiş ürkek ürkek..bilirlermiş ki bir daha asla o masum, o duru, o nadir tenleri olmayacak bir kez buluttan atladıktan sonra..ama yine o ilk atlayıştan yere ulaşıncaya geçen zaman kadar da değer olmayacak yaşamları..sonrasında defalarca buluttan yer yüzüne atlayan ama hiçbirinde o ilk yolculuğun tadını bulamamış yağmur damlaları imrenen gözlerle taze tanelere bakar ve atlayacakları zamanı , inecekleri yeri iyi seçmelerini öğütlerlermiş..içleri pırpır dinlemiş taneler..sonra bir gün hava çok soğumuş..damlalar taneleri uğurlamışlar buluttan ve arkalarından bağırmışlar;

"- unutmayın...sadece bir defa.."

salınmış nazlı tazeler, kulaklarında damlaların öğütleri, sonra yer yüzü akıllarını almaya başlamış yavaştan, kendilerini unutmuşlar mutluluktan..iyice büyümüş yeryüzü , yaklaşmışlar..kimileri soğuk yerlere konmuş ama kimiside mutluluktan tüm öğütleri unutuş, gözlerini kapayıp bir çocuğun sarı saçlarında ateşe konmuş...erimiş buhar olmuş ve gökyüzüne ilk dönen o olmuş...

ben şimdi "sessizce" erimiş taneyi boynumda taşıyorum ve sen hiçbir şeyi bilmediğin gibi bunu da bilmiyorsun..

http://www.flurrious.com/

güzel sohbet akşamları

2011-02-22T11:56:00.000+02:00

Telefon çalar..

-evde misin sana geliyorum.

diye başlayan geceleri, güzel bir şişe şarap eşliğinde saatlerce yapılan sohbetleri,
tıkanırcasına gülüp ardından iki saniye sonra insanın "kendisine" bilediği bile sakınarak söylediği bir sözün herkesi kendi içine döndürmesini, sessizliği paylaşmayı özlemişim.. en tatlı yemeğin sevdiklerime yaptıklarım olduğunu hele ki buna muhabbetin tuz biber olunca tadından nasıl da yenmediğini, bu geceyi zaman da bir yere asmayı ve bitmemesini dilemeyi..özlemişim de özlemişim işte..

düşünüyorum da insan oğlu ne garip mahlukat, kaç defa, kaç farklı mekanda kaç farklı insanla konuştuk 'sevgi'yi..yurt akşamları mı desem, dumanlı teras geceleri mi, insanın kendi sesinden başkası duyamadığı bar masalarında mı..bak yine misafir oldu sohbetimize kendisi..

kimi sevebilir insan?
birlikte gülüp eğlendiğini mi, denizler gibi dipsiz konuşabildiğini mi? sevişebildiğini mi? insana kendisini iyi hissettireni mi yoksa sabah uyandığında ağzı kokan, saçları pis çirkin ördek yavrusu halini bile sarıp içine sokmak istediğini mi? ben sonuncu arızalı gruptanım ki artık sevemiyorum kimseyi..olmuyor.

ya masumiyet?
hepimiz hemfikiriz sanırım, masumiyetin nesli tükenmekte..artan farkındalıklarla belki, kaybedilen umut ya da iyiye-temize-güzele dair inançların karamsarlığa çalmasıyla, piç'liğin trend olmasıyla..kısacası yaş 20 den yukarıya doğru ivme kazandıkça..

hadi diyelim ki sevginin, masumiyetin çizdik üstünü, ya şimdi ne olacak?

tabi bir ihtimal daha var..belki şu an mutasyon geçiriyoruz..değişen ortam koşullarına göre beklentilerimizi, isteklerimizi, sevme ihtimallerimizi değiştireceğiz..artık masumiyet olmayacak kıstas, saflık temizlik ya da gözde gördüğün o çocuk gülüşünü aramayacak kalp..mantık alacak sazı eline, mevki, maaş bordrosu, network, prestij gibi dertlerimiz olacak kim bilir..

şarabın bitişiyle eş zamanlı kapanmaya başlayan gözler..eh demek ki artık 'gitmek' zamanı..Kıvanç'ı uğurlayıp kapıyı kapattığımda lise romantizmine denk gelen zamanlarda okuduğum Maeve Binchy romanlarında hissettim kendimi, dostlar geliyor sevdiklerim gidiyor, hayatım dediklerim koşuşturmaca içinde nefes almak için bana geliyor..yaşıyorum..

rastgele-4

2011-02-21T15:11:00.000+02:00

-niçin yazıyorsun-hala?

-bir şey yapamadığım için.

-yapmışsın ya işte-ki yazıyorsun.?

-bir şey yapmadım, bir şey oldum sadece.

-demek ki yapmak için yazıyorsun..

-öyle, belki…

-yazmakla da yapamazsan?

- (hiç) bir şey olmamış olacağım o zaman.

ev hediyesi

2011-02-14T00:51:00.000+02:00

ev hediyemi bulamayanlar için
( günün anlam ve önemine de uygun) önerim kalp yastık.. :)

Fazla

2011-02-07T01:51:00.000+02:00

nice zaman oldu, aklımı arasında bıraktığım sayfalar olmadı

...Paul Coelho,
Piedra Irmağının kıyısında oturdum ağladım.

Bazen diyorum neden???
Bazen onu bile diyemiyorum, böyle bir şeyin nedeni olmaz diyorum.
Neden sevdiremedim kendimi sana, o hala aklındaki kişiden daha fazla...

Jehan- Yoluma Çıkma

one way ticket to Paris :)

2011-02-03T00:23:00.000+02:00

şimdiden hoş bulduk Paris =D
ben diyim 3, sen de 4 yüzyıl birlikteyiz

PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS - PARIS ......

geri sayım başlasın..

PS: Bu şarkı da sana gelsin İstanbul, yokluğumda dinlersin

rastgele-3

2011-01-30T01:31:00.000+02:00

siz diye mi geçsen diyorum artık yazdıklarımda?
hem uzaklığından hem çokluğundan…

rastgele-2

2011-01-24T23:58:00.003+02:00

- beni özlemiyor musun?
- beklemiyorum.
- evet, ikisi aynı şey.

artık yalnız başına düşünme zamanıdır. öfkeni umursayacak kimse kalmadığından, öfkelenmenin de anlamı yoktur. öfke, yalnızlığa elverişli bir duygu değildir çünkü. öyleyse yolun başına gelmelisindir bir an önce. düşlerini karartan düşünceler… çektiğin ve çektirdiğin acılar, seni yola çıkaran sözler, sebepler… yani sözlerin, yani sebeplerin… düşündükçe yalanlarından sıyrılırsın. düşündükçe korku kaplar içini. hiçbir şey kontrolünde değildir ve hiç olmamıştır bile. zihnindeki bulutlar ansızın dağılıverir. “sevgi!” dersin birden bire, “nerdesin allahın cezası?!”

rastgele-1

2011-01-23T23:38:00.001+02:00

her şeyden bir anlam çıkarıyorum.
hiçbir şeyde anlam
kalmayacak
bu gidişle.

2011-01-23T03:31:00.000+02:00

- yakınlık seni çok korkutuyordu. can havliyle uzaklaştırıyordun kendinden. sonra da neden terk etmek istediğimi soruyordun. çıkmaz bir yola girdiğin her halinden belliydi, kurtuluşunsa terk edilmekten geçiyordu. “terk edilebilir” olmaktan, en azından.
- peki neden terk etmedin?
- burada olduğumdan emin misin?

her cümlenin bir tarihi vardır. her yaşananın, sebebi. bir yerden başlamıştır işte, nereye gideceğinin kararını “bugün” verecektir. sense bugünü çarmıha germek istersin hep. yaşamaktan ziyade, “üzerine konuşmak” tercihindir. zamanı böyle böyle tüketirsin ve hiçbir şey yaşamak zorunda kalmadın sanırsın. keşke ânı, daha yaşanırken geçmişe gömebilseydin. ama işte yaşamak zorunda oldukların, senin payına düşenler yani, peşinde kâbus gibidir. tarihin gölgesine nefes nefese varırsın, tesadüf bu ya, kaçtığın kelimeler de beraberinde. başka sözler söylemek istersin sonunda, derinlerde çığlıklanan sesleri çağırırsın. işte o an yalnızlıktan delicesine korkarsın.

oysa zaten delicesine yalnızsındır.

uzakta

2011-01-23T02:24:00.000+02:00

senden nice uzakta,
öyle ağır gelir ipte uçurtma.

bir kış gecesi eğer bir yolcu

2011-01-19T02:39:00.000+02:00

bir dünya içinde kaç dünya vardır ya da bir gece de kaç farklı dünya arasında gidip gelebilir insan? ya da bu kızın hayatı kaç filmden sahne olur?

Bilenler bilir Tophane malumatını; doğu ile batı arasına sıkışmış ülkemin minyatürüdür Eminönü ile Taksim arasında.. ne tarihtir, ne bugün- ne güvenlidir ne tehlikeli- ne temizdir ne pis. Ne bağnazdır ne gelişmiş..hani o kadar ki bir sokak dolusu genel ev ile bir Fransız lisesi ; mescit üzerinde Ortodox Kilisesi..tam da bu karmaşanın ortasında başka bir renk cümbüşüdür Bilgi Yurdu..kimseler bilmez varlığını sözüm taksiciler, kargocular ve yolları aşındıran sevgiler meclisi dışında tabi. Nice zaman da semt sakinlerini zorladı köşeyi dönünce beliren mini şortlu kızlar bilemediler "estağfurullah"ı mı bassınlar yoksa "kız hepsi senin mi!!" bir mahalle muhtarı yadırgamadı bu aykırı semtin karma yurdunu ki zaten kendisi de aykırıydı; Brezilyalı afet karısı ve muhtarlı ofise astığı gençliğinde yaptığı dünya turu fotoğraflarıyla..

Dört yıl önce ben ve bavulum- dört yıl sonra ben ve bavullarım kapıdayız.Giden / gelen yolcu ayrımı olmayan liman gibi yurdum.sadece sırası gelen yolcu ve ben yolcu..

-TAKSİİ!!

-Nereye Abla?
-Cihangir.
-Abla burası yurt mu?
-Evet.
-Haaaa.
..
..
-Abla sorması ayıp yurtta hayat güzel mi?
-(Tam da ayrılırken ne güzel soru) Evet güzel; kalabalık ev gibi.
-Ha ev diyosun yani.
-Evet öyle.
..
..(trafik)
..
-Ya abla sormadan edemicem, sakın yanlış anlama , başım gözüm üstüne bacımsın, affına sığınarak soruyorum (noluyoruz yahu)
-abla benim bir oğlum var, elleirnden öper on dört yaşında, hanım vardı 99 depreminde kaybettik . Bunca senedir kendi yağımızla kavruluyorduk. Geçen sene bir hanım aldım, onunda kızı var sekiz yaşında hamdolsun. Ama şimdi kadın oğlumu istemez oldu, yurda ver diyor. Kötüyüm abla vereyim mi oğlumu yurda? Güzel diyorsun ya..

( buyrun buradan yakın, koca İstanbul, yine Türk filmi yine Selen.."Ne diyorsun arkadaşım sen, bana mı soruyorsun çocuğunu evden atıp atmayacağını!" demek geliyor içimden ama diyemiyorum, gelmişiz, arkada sabırsız korna sesleri.. Parayı öderken; )

-O senin canın, diyebiliyorum

Nasıl anlatayım ki adama İzmir'de Kordon boyu giderken izlediğim evleri, ışık gelen pencerelere hayallerimden kaç hayat sığdırdığımı, sonra yurdu, bir odaya kaç hayatın dip dibe yaşadığını, o farklı hayatlardan ne büyük bir aile olduğunu..bırak demeliydim bırak ki çocuğun senin veremeyeceğin gerçek bir ailesi olsun..

İndim. elimde malum bavullar, yeni kapımın önündeyim, taksici sağolsun vedalaşırken dökmediğim göz yaşını döktüm dökeceğim, cafeden yardıma gelen gay barmen (çocuk ve piecingleri) ( apartmanımın altında cafe var- birisi kanalı değiştirmiş olsa gerek yine, Türk filminden Amerikan dizisine zaplanmış olmalıyım )) ve 5. kata kadar barmenin deli manyak hayatı; Galata'da ki evi- house party'leri,sevgilisi falan falan..(zorlu uğraşlarla ben ve bavullar içeride, çocuk dışarıda kalacak şekilde kapıyı kapatabilip) sırtımı kapıya yaslayıp oturdum.hani çok fazla uyuyup uyandıktan sonra olan beyin bulanması, gerçeklik algısının kaybı sendromonu yaşadım..gerçek olan hangisi??

Kıssadan hisse; hoşbulduk evim:))

Great Expectations

2011-01-19T00:58:00.000+02:00

Kendini öyle bir kaptırıyorsun ki koşturmacaya, bırak etrafındakileri, özlediklerini, aileni, kendini bile unutuyorsun. Acıktığını, üşüdüğünü, yorulduğunu, bitmek üzere olduğunu farketmiyorsun. Etrafındaki sesler kısılıyor, gördüklerin bulanıyor, dokundukların sert.

Saatler sonra oturduğunda yorgunluğunu hissetmek gibi, haftalar, belki yıllar sonra gittiğin bir yerde farkediyorsun zamanın nasıl akıp gittiğini, nasıl eridiğini, nasıl hatırlayamadığını, nasıl harcandığını. Gittiğin yer, öyle senin için özel bir yer değil aslında. Hani o her gidişinde rahatladığın, belki ağladığın, belki saatlerce sessizce oturduğun, gökyüzünü izlediğin ya da ciğerinin, nefesinin en derinlerine sakladığın anılarını bir of’la havaya karıştıran yer değil.

Algıların öyle bir açılıyor ki, sanki yeniden doğuyorsun. Öylesine yoğun bir duygu ki, ibadet etmemişçesine tanrıya sarılıyorsun, korku, hayranlık ve huzurla. Teninde ve göz kapaklarının üzerinde nem, yanaklarında ve saçlarında ürperten, ama üşütmeyen rüzgarın izi, ellerinde eli.

Gözlerini kapatıp dinliyorsun. İstiyorsun, diliyorsun. Büyük rastlantılar, büyük beklentiler..

Gözlerini kapatıp dinliyorsun.

Eylül.

içine çektiğin taze nefes ulaşıyor nice zamandır unuttuğun yerlerine...uzun yola giderken eşyalara örttüklerin gibi kendi örtüleri kaldırıyorsun...derinlerinde bir bahar temizliği..

zaman yavaşlıyor, genişliyor ve sen usulca yayılıyorsun zamana...hani koşuşturmacalarının arasına sıkıştırdığın yolculuklarda, müzik dinlerken notalar ilerledikçe akan düşünceler gibi akıyorsun kendine, dokuyorsun kendini..ince ince ve sakince yaşıyorsun. Hayatı doldurabilirsin ya da hayat seni...koca bir dünyasın aslında, her bir hücren dünya vatandaşı. Hayaller kurmuyorlar ya da peri masalları değil duymak istedikleri, mevsim de ilkbahar yaz değil. dedim ya eylül akıyor teninde; hüzünlü, serin, olgun bir el..

Tanrısal bir heyecan duyuyorsun; var olmak- var olanı yaşamak ve en çok da var ettiğini yaşamak..hayatıNı yaratabilirsin... var edebilirsin çünkü unutsan da sen Her ve Hiç olma arasındaki evrensin. Sadece koşuşturmadan, sıkıştırmadan...örtüsünü kaldırdığın o koltuğa yaslanmaya ve elindeki şarabın sarı ışıktan yansıyan aksini fark etmeye, kızılına sinmeye ihtiyacın var hatırlamak için...
..
..
Eylül'de bir yaprağın dalından yere düşmesi arasındaki sürede oluyor her şey ve yaprak yere değdiğinde şarkı bitiyor. Gözleri açıyorsun, uyanmışsın ve istiyorsun, diliyorsun. Büyük rastlantılar, büyük beklentiler...insana "hayat" dedirtebilecek gülümsemeler...

hiç değilse;

tenindeki 'eylül'ü hisseden birileri..

Minelcinneti vennâs

2011-01-04T23:15:00.006+02:00

bi cinnet her şeyi çözer, o derece sakinim

değil mi çocuk; sen de ben de kendimizce az-çok okuyoruz, dinliyoruz, izliyoruz başka dillerde başka renklerde ademoğlunun "aşk" dediğini... ama aslında hiç birimiz bilmiyoruz tam olarak nedir? Nasıl kokar, nasıl giyinir, nasıl konuşur, ne hissettirir… çizgileri sınırları nelerdir..tanımlamak çok güç aşık olmayı..hatta belki biraz da bu kadar çok okuyup dinleyip izlediklerimizin algılarımızı efsanevi şeylerle doldurması yüzünden yabancılaşıyoruz hislerimize, kendimize ve kendi tanımlamalımıza..belki de aşkın suretlerinden birisidir insanın ” kendinden

çığırından çıkması”.. belki de değildir..kim bilir..

2010-12-23T02:00:00.001+02:00

şimdi biz, ikimiz

yaktığımız gemilerin külleriyle

kağıttan kayıklar yüzdürme hayalinde kayıp

çocuklarız...

" "

2010-12-22T03:15:00.002+02:00

Ben böyleyimdir albayım: Önce akıl almaz bir tutukluk gelir üstüme; daha yaşamadan büyük bir yorgunluk çöker.

defter

2010-12-19T03:19:00.007+02:00

biliyor musun sevgilim çocuk; bazen yeniden başlamak istersin
boş beyaz kağıdın her tarafını çözümü için bir soruya harcarsın ama içinden çıkamazsın... sanki bir şey değişecekmişçesine aynı soruyu başka bir kağıda yazarsın ya da
aynı internet sayfasını, sanki bir şey değişecekmişçesine amaçsızca f5 lersin..
aklını temize çeken-yeniden başlatan simgelere tutunursun..

bense ne zaman yeniden başlamak istesem defter alırım kendime..kimi zaman sayfalarca yazdığım, kimi zaman birkaç kırık sözcük attığım ya da anlamsızca karaladığım ama bir yenisinin gelişi nedeniyle son sayfasına pek ulaşamadığım defterlerim..

iki yıl önce bugün de bir defter almış ve akmışım içine; "tek bir tanıdık yüz yok diyerek kendimi attığım koridorda aşina olduğum ama aşına olduğumun bile farkında olmadığım sıcacık bir yüz, üç saniye sürmüş müdür o yüzün yanında bitmem? Sanmıyorum. Otelin daracık koridorunda etrafta azıp coşan onca zibidi yokmuşçasına sanki zamanına da kolunun altına almış duruyordu. İstanbul'da görmüştüm onu .Beynim benden izinsiz bir dolu şey düşünmüş ve yine benden habersiz diplere itmiş olacak ki ilk gördüğüm anda açıverdi barajın kapakların..."
diye devam ediyor yazdıklarım bu ve sonrasında evlat edindiğim üç defterde..

biliyor musun sevgilim çocuk; ben hala yazıyorum, hem deftere hem de bu blog'a..seninle konuşuyorum ardını kendim doldurduğum konuşma çizgilerimle..ama aynı defterlerim misali, bir "yeniden başlamak isteğimin" gecesinde yazmayı bırakmış olsam da bu gece yine yazıyorum... Neden kaçıyorum? neyi saklıyorum? son sayfası yok bu defterin.

öyle işte...

2010-11-21T00:00:00.000+02:00

...
Kimi sevsem,
onun hep uzakta bir sevdiği vardı,
unutamadığı ilk aşkı ya da onu... terk edip giden sevgilisi…

Kimi derinden sevsem,
o bir başkasını derinden hatırlardı.

Öylesine çok sevdim ki onları,
başkalarına duydukları sevgileri anlatmalarını
sessizce, içim acıyla kanayarak dinledim.

Beni yitirmekten hiç korkmadılar;
çünkü onlara göre fazla iyiydim;
bu yüzden ilk anda vazgeçilebilirdi benden.

Beni terk edenlerden tek bir dileğim olurdu.
“Ne olur, bir daha beni aramayın!"
Çünkü ben kolay unutamıyorum.
Çünkü ben size duyduğum o akıl dışı aşk yüzünden keder bahçemi dağıtıyorum.
Çocukluğumun o güzel bahçesini”"

böyle derdim onlara ama yine de ararlardı beni…

Soluksuz ve umutsuz kaldığı bir gecede mutlaka akıllarına ben gelirdim…

O, yedek sevgili!…

Cezmi Ersöz

:(

2010-11-10T01:50:00.001+02:00

sevgili burnum

keşke kırılmasaydın :(

sırası gelen roller

2010-11-07T18:29:00.009+02:00

ince ince hazırlıkların aheste telaşı sarmış gündüzü..

elbise seçilmiş ama akılda hangi ayakkabı sorusu..

ayakkabı tamamsa sıra gelmiş ojeye, saça başa...

tedirgin bir göz devamlı saatte..

tik tak

Duvardaki eski saate bakıyorum...bir türlü geçmek

bilmiyor zaman çok kıpırdamamı tembih etmiş annem,

yeni cici papalarım üstümde ..kat kat etekli elbisem ile o çok

özendiğim hanım hanımcıklığı da giyivermiş

bir çizgifilm bir annemi izliyorum.. makyajını yapıyor, sonra kolyesini

takıyor aynada kendine bakarak..

büyüyünce gerçekten bana verecek mi o kolyeyi?

büyük bir şey değil, en iyisi ince bir zincir takmak..

-makyaj tamam

-parfüm de sıktım mı çıkabilirim...

tek ayağımın üzerinde sekerek pardesümü giymeye çalışıyor ve bir yandan da asansöre koşuyorum..bu topuklarla bu akrobasi..pes doğrusu...

uff çok geç kaldım..neyse ki kapının önünden atlıyorum bir taksiye..ve İstanbul ve trafikk...

başımı yaslıyorum koltuğa derin nefes alıp kapıyorum gözlerimi duran trafiğin içinde ben akıyorum sanki..davetiyeye bakıyorum; Sn. Selen Burgaz...Bu mutlu günümüzde ..çatlak kuzenim ve ... aramızda görmekten... Fuat Paşa Yalısı Sarıyer...Ne zamandır adıma gelmeye başladı davetiyeler?

...

uslu durduğum için davetiyeyi uzun kuyruklu abiye ben veriyorum..

evet diyor annem, erkek tarafıyız ve uzun kuyruklu abi biz arkada cam- mermer merdivenlerden çıkıp kocamaaan bir salona giriyoruz..gelin ve damadı

tebrik ediyor annem.. damat abinin kucağındayım, gelin abla,

"ay ne sevimli şey" diyor..yüzümden düşen bin parça;

ama hani gelin ben olacaktım..hani benimle evlenecektin...

sonra oturuyoruz yerlerimize, bisürü çatal kaşık masada..

bende kendi önümdekilerle annemi taklit ediyorum..

ama teyzeler pek bir kızgın Övünç abime,

nikaha gelmeyecekmiş, zamaneymiş işte başka eğlenceye gidecekmiş,

olur muymuş canım hiç öyle şey!!cık cık cık

vale açıyor kapıyı, demek İstanbul, İzmir, Ankara ve Bodrum'un en casonova adamının nikah salonuna gelmişiz.. kendi nikahına gelmiş midir acaba bir zamanların Övünç abisi?

salonda ilerledikçe çevirilen başlar eşliğinde buluyorum masamı, her şey harmonik bir döngüde devam etmiş sanki, teyzeler anneanne olmuş gece çıkmalarına, sevgililerine hayran olduğum ablalar evlenmiş yeni nesillere hamile, seçme sınavlardan alınmış yüksek notlar yerleşilmiş iyi liseler üniversiteler...yeni evler, arabalar, tatiller..hepsi sırası gelince özneleri değiştirilmiş cümleler...

eteğimin dibinde biten kız çocuğunun hayran bakışlarında fark ettim ki ben de artık o ablalardan biriyim.kendi sahnemde, hem kendim hem de o kız çocuğu için baş rolü oynuyorum....

salon boyunca yürürken girişimden tanışık olduğum başların dönüş eşliğinde ayrılıyorum nikahtan, ee ne de olsa ablaların çok işi var..Övünç evlenedursun boşalan yerleri doldurmak lazım :))

écoute-moi

2010-11-05T12:13:00.004+02:00

bir damla yaş gözlerimde

Sertab Erener

Kuruçeşme

seslerim

2010-11-01T09:55:00.003+02:00

bu adamın yazması yasaklanmalı... :)

atilla atalay

gözlerini gözlerime dikmiş… kaçırıyorum, yine buluyor… “sen, sen bana dokunuyorsun” dedi… “yüreğimde bir yerleri acıtıyorsun, ama anlatılmaz güzellikte bir şey.”tanrım, bir şey olsa… aygaz kamyonu filan geçse … aniden ceviz iriliğinde dolu yağmaya başlasa… bu romantik ortamın içine etse… ne oldu bu kıza, neler söylüyor…“iyi ki varsın… iyi ki… neye benziyo biliyor musun? eskiden kaldığım yurtta camlar, içerisi dışarıdan gözükmesin diye beyaz yağlıboyayla boyanmıştı.. o boya tabakasındaki küçücük bir delikten bakınca dışarıyı görüyordum ben… hele baharda, öyle güzel gözüküyordu ki… işte seninle olmak, o bembeyaz ya da siyah şeyin ortasında küçücük bahara bakan deliği bulmak gibi.”işi şamataya boğmalıyım, yoksa fena olucak… bu havada hayatta dolu yağmaz… aygaz kamyonu filan geçiceği de yok… kız resmen yerli film replikleri atıyor… hayır, ben ters adamım, inanıveririm, dökülürüm, aşık olurum, betonlara çakılırım, asıl benim canım yanar… yerli film… evet… yerli film… ordan sıçmalı muhabbete…en ayhan ışık sesimi kullanarak, hınzır bir ifadeyle, ona belgin doruk muamelesi çektim… misilleme olarak yeşilçam öykülerinin değişmez repliğini attım…“bırak bu lafları, kaç para istiyosun onu söyle… onbin, yirmibin?..”esprime güldü.. güzel.. ardı arkasına zincirler, konuyu dağıtırım… gülmesi bitince, “bu da senin numaran” dedi… “zırhın delinsin istemiyorsun… hesapta hiçbir şeyi ciddiye almıyorsun… aslında, sana göre hayat o kadar ciddi ve acıklı ki… böyle bir numaraya gerek yok… koyver gitsin kendini.” gözlerime anne anne bakıyor… “güzel olduğunuz kadar küstahsınız da bayan” dedim, ayhan ışık sesimle…dedim, ama mümkün değil… saatlerce bana inanılmaz sevgi sözcükleri sıraladı…ben ise ona yerli filmlerin değişmez repliklerinden attım durdum… sırasıyla necdet tosun, sami hazinses, cilalı ibo, turist ömer, ediz hun… hatta bir ara ayağa kalkıp “ayy-gaaz” diye bile bağırdım…sözünü ettiği yağlıboyadaki küçük delikten zırhımı açmasına asla izin vermedim… yıkılmadım, yavşamadım, kendimi asla açmadım… erkeklik gururuma değmesindi yağlıboya…“korkacak bir şey yok” dedi… “ben sana ne yapabilirim ki?”“çok şey” dedim… “çok şey” derken kendi sesimi kullandığımı fark ettim. hemen kendimi toparlayıp ediz hun, ayhan ışık, figüran osman, erdal inönü sesleriyle ayrı ayrı üç kez “çok şey” demeye çalıştım… ama üçünde de kendi sesim çıktı…sonra… sonra, yine yerli filmlerdeki gibi takvim yaprakları uçuştu… ben onu hiç aramadım… bir gün aklıma fena düştü, aradım… aslında aramadım… telefon açtım.o, “alo… alo” dedi, ben sustum… aniden, “susarken bile ayhan ışık taklidi yapıyorsun” dedi… anlamıştı… aslında belki de tek sorun, gerçekten anlamasıydı…“ne fena diil mi?” diye sürdürdü… “insan hep çok sevilsin diye uğraşır… sevilince de ödü patlar…” sustum… “belki de sen haklısın, o zırh ne kadar kalın olursa, o kadar iyi… artık arama, olur mu?” dedi. “ve sakın üzülme… o öyle nalet bir zırh ki; sen bile içerden delemezsin.”yine sessizlik… derken, belgin doruk gibi son cümlesini söyledi… “hesapta kendini koruyordun ama yine acı çekiyorsun… boşver… ne diyorlardı… gençsin, unutursun.”genç miydim, unutur muydum?.. telefonu kapadım… sokağın köşesinden, yırtınarak bir aygaz kamyonu geçip gitti…"

peoplearejustpeolplelikeyou

2010-10-29T16:20:00.003+03:00

yağmurlu bir gün aynı kumda ellerimle açtığım düzlük gibi

sanki küçük, kuytu ve dingin biz zaman dilimi

cebimde taşımak istediğim ve

hayattan mola istediğimde

içinde bir kum tanesi olabileceğim

yapmam gereken onca şey varken içinden sadece yazmak geliyor. ne yazıyorum, kime yazıyorum, kim okuyor, kime dokunuyor.. değil. ben yazıyorum, bana yazıyorum, bana dokunuyor.. ekrana değil de klavyeye bakıyorum sadece, tuşlar arasında gidip gelen parmaklarım aynı yolculuğa buluttan nereye düşeceğini bilmeyerek başlamış bir yağmur damlası gibi yazıyorlar, benim bile orada olduklarını bilmediklerimi yağıyorlar.. kum tepelerimin arasında kendime açtığım bir düzlük bu blog, içinde bir kum tanesi olabildiğim. ve kum tanelerinin arasında kaybolabildiğim.

zaman çizgisinde kilometre ibresi ilerledikçe Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisi piramidinin şekli şemali de değişiyor. fiziksel ihtiyaçlar zevklere karışırken sosyal ihtiyaçlara kaybolmak gibi yenileri ekleniyor. ...koca bir jenerasyon kaybolmak için hibe istiyor devletten. with the purpose of a life long education..devlet baba soruyor..sana hibe vermesem de kaybolmak istiyor musun deniz aşırı ülkelerde? evet diyor y jenerasyonumun sadece bir X'leri ortak 46 kromozomlu gençleri. önce kaybolup sonra kendimi bulmak istiyorum. eğer beni ben yapan geçmişim ise yeni bir ben yapma için fabrika ayarına geri dönmek; hangi yemeği sevdiğimi, bir yıl önce neye ağladığımı, neyle sevindiğimi bilmeyen insanların arasında doğmak istiyorum yeniden...dedikleri gibi yüz on dört sureti varsa insan oğlunu diğer benleri arıyorum hibesi çıksa da çıkmasa da..

kendimi hibe ederek gitmek isteyenlerdenim bende, başucumdaki sarı ışık, penceremdeki galata, dolaştığım sokaklar, her sabah birlikte uyandığım insanlar, ve ben aksini yaşayacağım diye bir türkü tuttursam da bana dünü hatırlatarak türkün nağmesini sessizce bozan gözleri...sığındığım yer dediğim bu blogdaki her yeni başlık bile aynı bokun laciverti..

bir iki blogger'ım : "ay ne güzel bak kalemin kuvvetli daha edebi, daha farklı bir şeyler yazsana" dediklerinde Elif Şafak ve her yazısına eklediği, o başı sola eğik, sepya fotoğrafı geliyor aklıma..sadece fotoğrafı değil, tüm yazıları sadece kelimelerin yerleri değiştirilmişçesine aynı kokan ama hala okunan ve okunacak olan..

tamam ben lacivertlerimi bırakayım, insanlar Elif Şafak okumasın, Cezmi Ersöz'ün kitabından uyarlanmış "Kendi Kendine Konuşmaktır Aşk" oyunu da bir salon dolusu insanı aynı yere götürmesin...

bir ben değilim aynı olan, kendi kuyruğunu kovalayan, bir ben değilim kaybolmak isteyen..Şafak okundukça, kitaplar kendilerini en çok satan yapabilecek kadar çok insanın hayatının nakaratı oldukça, playlist'lerde aynı şarkılar döndükçe, Tayyip'in paracıklarının hibe etmeye yetmeyeceği kadar genç iki, hiç olmadı bir sömestre bile olsa kaybolmak istedikçe, sevgili Ömürden;"bu fotoğrafı keşke ben çekmiş olsaydım" dedikçe, ben bu lacivert yazılarımdan para bile kazanırım..

Öpücük Balığı

2010-10-29T00:12:00.005+03:00

İşe telefon açıp, “gelirken buğday al” dedi. “Naapıcan buğdayı kızım” diye sormadım.. Söylemezdi ki.. Dünyanın en sevimli delisiydi.. O öyle biriydi işte. Küçücük giz dolu oyunlar başlatırdı. Ne buğdayı, naapıcak acaba, nereden alıcam ben şimdi..
Merak etmeye başladığım anda kendimi çoktan oyunun içinde bulurdum.. Evet, oyun başlamıştı. Savaş’a “Buğday almam lazım, nerde satılır” diye sordum..

-Haa?
-Buğday
-Eee, nolucak buğday?
-Hiç.. Tavuk buldum da bi tane.. Buğday veriyim diyorum..
-Sittir lan..

Ciddi miyim diye gözlerime baktı.. ben de çok ciddi baktım..

-Gültepe’de bir civcivci var ama.. Buğday satar mı bilmem.. Daha çok suni yem olur onlarda..
-Yok, suni yem olmaz, buğday lazım.. Yumurtanın sarısı doğal renginde olmuyo o suni şeylerle.. Pis bi rengi oluyo.. En iyisi buğday..
-Ha bi de yumurtluyo.. Harbi tavuk yani, ciddi bi tavuk kimliğine sahip.. Bir ara ben de besledim.. Spenç tavuğu diyorlar.. Tam yumurta tavuğuydu.. Bazıları et tavuğu oluyor ya, pek yumurtlamaz onlar.. Bak ne diycem, esas darı sever hayvan.. Çift sarı çıkarır.. Darı al sen ona..

Oyun böyle bir şeydi işte.. O başlatırdı.. Hayatınıza aniden buğday, darı, tavuk, yumurta ve size “yedi kafayı” diye bakan bir sürü insan girerdi.. Komik, sürükleyen, ama paylaşılan giz nedeniyle bir o kadar da heyecanlı bir oyun..

Büroda durduk yere başlattığım tavuk geyiğine daha fazla dayanamadığımdan, buğday bulmak üzere çıktım. Buğday.. Noolcak acaba.. Kuruyemişçilerde var mıdır?

-Keşkeklik mi? Aşureye falan mı katçaanız?
-Ne?
-Buğday sormadın mı?
-Ha evet, olabilir..
-Sonunu dün sattım..Yok..

Hıyar kuruyemişçi! Lan madem yok, niye aşure mi keşkek mi car car ediyorsun.. sana ne.. Bu millet de bi tuhaf ha.. Buğday var mı, var.. Ya da yok. Bitti, bu kadar.. Sana ne ne olacağından. Az kaldı özel hayatıma giriyordu herif.. Hem bir tarım ülkesinde buğday bulmak bu kadar zor mu olur kardeşim.. Sinirleniyorum ama.. Hani lan bu ülke bir tahıl ambarıydı.. Adam başı buğday olması lazım.. Kendi kendime gülüyorum.. Biliyorum, o da gülecek.. Gülücez.. Öpücem sonra.. Sonra, sonra.. Noolcaksa o buğdaylar..

Mısırçarşısı’na gidiyorum, oradaki baharatçılarda kesin vardır.. bu arada, kendimi gerçekten tavuk gibi hissetmeye başladım.. Buğday arayan acıkmış bir tavuk.. Bık bık bık. Bıdaaak.. Aslında içimde garip bir mutluluk var. Her şeyi birden unutup bir avuç buğday için İstanbul’u dolaşıyor olmak içten içe hoşuma gidiyor. Onu bu yüzden seviyorum galiba. Bana da sıçrayan bir tılsımı var.. Her şey bombok giderken, nooluyosa bir şey oluyor.. Onun yarattığı illüzyona dalıp oyun oynuyorum.. Çocukmuşuz biz.. O, mısır saçlı, habire sümüğünü çeken afacan bir kız, ben dizleri yara içinde haşarı bi velet.. Dünyanın zillerini çalıp, vınnn kaçıyoruz.

Şimdi ne kadar alıcam ki ben buğdaydan.. Bir kilo yeter mi acaba? Evde tarım yapıcak diil ya, yeter herhalde.. Anlarmış gibi buğdayları karıştırırken yakaladım kendimi, iyisini seçicem sanki.. Neyse, aldık işte.. Bir kilo buğdayımız oldu. Yanında bir tane de ufak rakı. Manyağım lan ben.. Bariz manyağım..

“Geldi mi buğday” diye sordu. Gözleri ışık ışık.. Meraktan çatlıyorum ama, belli etmeden “ıhı” diye torbayı uzattım. Cadı! Aldı torbayı masanın üstüne koydu. Ne olacak şimdi bu buğday? Sormayacağım ama.. ”Naaptın” dedi.. Elinin körü.. Saatlerdir buğday arıyoruz herhalde.. “Toprak mahsülleri ofisine gittim canım. Taban fiyattan destekleme alımı yaptım..” Gülüyor. Her şey o gülsün diye zaten.. Bence onun kadar güzel gülebilen yoktur. Ama bu gerçek yani. Çok gülen insan gördüm ben. İşim gereği. Hakkaten bakın, ben bu konuda otorite sayılırım. Ben sizinle geyik çevirirken o kayboldu. Birazdan, elinde bembeyaz bir güvercin. “Bak şimdi “dedi; “Bu senin dilek güvercinin.. Ona avucundan buğday yedireceksin, sonra gagasından öpeceksin ve bir dilek tutup gökyüzüne bırakacaksın.”

Dedim ya, tılsımı var onun. Aniden güvercin de çıkarır, tutup yaşamınızı bi saniyede masala çevirir.. Bitmesin istersiniz.. “Bitmesin” diye dilek tutup güvercini gagasından öptüm. Balkona çıktık sonra. Pıt pıt kanat sesi.. Pıt pıt iki çocuğun yüreği.. Balkona yıldız tozları mı yağdı? Çok mu güldük.. peki çok gülmek iyi midir gerçekten.. Ağlar mı sonra insan.. Babaannem Deli Fadime’nin dediği gibi “Dünyanın düz murâdı yok” mu.. “Çok muhabbet tez ayrılık“mı peki.. Noolur “öyle diilmiş” olsun. Noolur bitmesin.. Pıt pıt.. Yüreğim.. Gece.. Yemin ederim, yıldız tozu yağıyor..

Ertesi sabah Kadriye oldu.. Espiri olsun diye bahar temizliğine girişti. Kadriye.. Onun masal kahramanlarından biri. Söylediğim gibi, yaşam bir oyun onun için. Gerçekle dalga geçer hep, sevmez sanki.. İlk Kadriye olduğunda yeni tanışmıştık.. yine işe telefon edip yufka ve çökelek istemişti. Buğday gibi değil, onları daha kolay buldum ve eve gittim. Kapıyı çaldığımda yeri siliyordu. “Ayağını çıkar kocacım” dedi, “yeni sildim”. Çok güldüm. Yufkayla çökelekten “yanmaz tavada sana böreği” yaptı, yedik. Sonra eline bir tığ alıp dantel örüyormuş gibi yapmaya başladı. “Delirdi” diye baktım. Saçlarına bigudi tuttururken “Naapıyosun yaa” diye sordum. “Nooluyo kızım”.. Garfield gibi gözlerime baktı. “Yarın eltimgil gelecek” dedi. Sonra güldü. Nasıl güldüğünü biliyorsunuz. O gün bana “annesi gibi” olmuştu. Ya da benim annem gibi. Oynuyordu. Başka bir şey. Herkesin “gerçek” diye bildiği şey, onun için sonuna kadar sahte ve saçmaydı. Komikti ama, ürkütücüydü. Yani hep oynanamazdı ki.. Eninde sonunda hayat “bööle bişeydi” işte.Yoksa değil miydi.. O Kadriye olup “çekirdek aileyle” dalga geçmeye başlayınca ben de rolümü aldım. “Fehmi” diye bir herif oluyordum. Çizgili pijamamı ayağıma geçirdiğim gibi biraları içip televizyon karşısında pıt pıt zapping yapıyordum. Gülüyorduk sonra. Kadriye ve Fehmi çekirdek rolünden çıkıp biz oluyorduk. Pıt pıt, iki çocuk yüreği..

Onun masal kahramanları bir tane değildi ki.. Bazen Müge ile Furkan olurduk. Aslında onlar bizim arkadaşımızdı. Ama o, onların ilişkisini sahte ve anlamsız bulurdu. “Kola alır gibi işte, birbirlerini ve herşeyi tüketiyorlar.” Müge olduğu zaman “Eskeyp’e gidelim mi, Trafo’ya zıplayalım mı diye sorardı. Ama asla gitmezdik. Onun dünyasından çıkamazdım. Ben çıkmak ister miydim peki? O zamanlar bu soruyu kendime hiç sormadım. O, “dışarıdakiler”i öyle iyi biliyor ve anlatıyordu ki, ara sıra “dışarı kaçtığımda” bile onunla oyun oynuyormuşuz, o bana “gerçeğin masalını anlatıyormuş” gibi olurdum..

Ha bir de, en önemlisi “öpücük balığı” vardı.. Onun en yalın ve samimi hali. “Ben öpücük balığıymışım” deyip yanağıma bin tane masum öpücük konduruyor, dakikalarca pıt pıt pıt öpüyordu. Öpücük balığı, öpücük balığı, pıt pıt pıt..

Masallar biter mi, biter işte. Arasına reklam girecektir, güzellik maskesi takılacaktır, savaş vardır, birileri öldürülecektir, birini kör bırakacaksınızdır, birinin yüreğini söküp atacaksınızdır.. Zehirlenecek denizler, ağlatılacak çocuklar.. İşiniz vardır yani, öyle önemli, öyle vazgeçilmezdir ki..

Bir gün bana “gitme” dedi.. Ama hep öyle derdi.. “Yelkovan dokuzun üstüne gelinceye dek.. Bu şarkıdan iki şarkı sonra..” Hiçbir keresinde bırakmazdı beni. İyi, tamam, oynadık, bitti. Dönüşte yine oynarız.. Dinlemezdi.. ”Bak şimdi bu çerez tabağını dökücez; leblebiler saatmiş, üzümler dakika, fındıklar günmüş ama.. Sayalım, o kadar sonra git..” Pazarlık ederdim. “Fındık gün diilmiş, leblebi saat.. ona tamam.” “Peki” derdi. Sonra aniden nereden bulduğunu bilmediğim tek şamfıstığını çıkarıp “peki bu yılmış, yıl olsun“ derdi. “Yüzyılmış tamam mı, ölüm gelinceye kadarmış..”

Üzümleri, leblebileri falan sayardık sonra. Tek şamfıstık, o yüzyıldı.. O ölümün geldiği zamandı. Onu pek tartışmazdık. Onu açar, yarısını yer, yarısını bana yedirirdi. Sonra, sonra o öpücük balığı ve ayrılık..

“Ben gidiyim” dedim.. Sesi boğuktu.. ”Gitme” dedi.. Ama söyledim. Hep öyle derdi.. Giderdim sonra. Döndüğümde oradaydı, bilirdim. Yine “gitme” derdi..

“Gitme” dedi.. Gözlerinde yaş tomurcukları, birazdan duracak dünyalar, sanki hepimiz ölücez. “Bu kez gitme”..

Gitmesem olur sanki.. “Ama bunun sonu yok ki” dedim.. “Yok işte salak “dedi.. ”Hep sonunu istiyorsun. Sonu, bittiği yer, tükendiğim zaman.. Yerine yenisini tüketmeye başlayacağın zaman.. Bu kez gitme işte.. Gitme..”

Karşısında bir çocuk gibi duruyorum.. İçimden bir çocuk o duvarı tırmanıp aşmaya çalışıyor ama olmuyor.. Birileri yıllarca ördü o duvarı.. Annem koydu bir tuğla, sonra babam.. Dayım, öğretmenim, komutanım, patronum, radyom, televizyonum.. Gidicem ben, işim var işim.. Çıkıp sokak kedilerini tekmeliycem, yalan söyliycem, rakı içicem.. Hasan’a borcum var.. Tarık’la sözleştik, kaçıcaz hafta sonu, karı bulmuş.. İlknur iş arıyo sonra.. Resmen iş istiyo işte, aramıştır.. Onun yeri ayrı ama İlknur da fena değil şimdi.. İşim var.. İşim..

“Gidiyim ben” dedim.. Bu kez gözleriyle “Gitme” dedi.. Ben de ona “gözlerim sana mı kaldı” gibisinden baktım.. Tek mi sana kısmet olacak sanıyorsun benim “çivileyen bakışlarım”.. İşi var gözlerimin. Kritik pozisyonlara bakıcam, topa konsantre olucam, Top Secret’ı izliycem, günlük kuru yakından takip edicem.. İlknur’un kalçalarına bakıcam.. MTV’nin klipleri, savaşlar, siyah-beyaz yerli filmler.. İşi var gözlerimin..

Sonra yıldırımlar çaktı.. Hiç susmadım.. “Hayat masal mıydı yani?.. Dışarıda millet birbirinin gözünü oyarken, biz burada yanak yanağa.. Noolcaktı yani.. Leblebiden saat olur mu.. “Vakit” denen nanenin ne demeye geldiğini herkes biliyor artık.. İyi.. Pıt pıt pıt öpüşelim, sen beni seviyormuşsun, ben seni çok.. Ee, Anangil “Oturma odası takımını erkek tarafı alsın” dediğinde ne bok yiyecez peki? Öpücük balığını mı satacağız..” Nefes nefese sustum..

“Dışarıdakiler” dedi.. “Dışarıdakiler, bunu beceremez işte.. Öpücük balığını kimse alıp satamaz.. Sen bile.. Diyelim ki öyküsünü yazdın, beş para etmez..”

***

Bir varmıştı, şimdi bir yokmuş..

Nevizade Sokağı’ndayız, yol boyu meyhane.. Masanın altından İlknur’un elini tutuyorum.. Dördüncü kadehten sonra sayamaz oldum rakıları. Bir çingene, yanındaki masaya keman çalıp haykırıyor “Dönülmeyyz akşamıyyn ufuğuğun daiiz, vakiyyt çook geyç artık..” Elini darbukaya röntgen filminde her patlattığında gözümün önünde bi dudağı gökte bi dudağı yerde masal devleri görüyorum.. Gümm! Dev.. Güm! Lamba cini.. Güm! Haramiler..

Kocaman bir davulun üstünde küçük bir şey kırıntıları dökmüşler gibi, belki öpücük balığının yemleri onlar.. Hani onun en yalın ve sevimli hali gibi.. Gümm!.. Zıplıyor hepsi, gümm zıplıyor her şey.. İlknur’un göğüsleri kliplerdeki gibi havalanıp zıplıyor.. Uçuşup tekrar yerine düşüyor, tabaklar, yıldızlar, sigaram.. Canım yanıyor.. Sonra pıt pıt pıt.. darbukaya üç parmak darbesi vuruyor çingene.. Masalların sonunda gökten teklifsizce düşen üç elma bunlar.. Ben görüyorum, İlknur görmüyor, kimse görmüyor..

Müzik bitti.. İlknur bir şeye gülüyor.. Masanın yanı başında, tuhaf, simsiyah gözlüklü, başı sımsıkı bağlı bir kadın var.. O hep var Nevizade sokağında.. Elinde kocaman bir çerez kavanozu, sormadan, avucundaki çay bardağını kavanoza daldırıp, bardak dolusu kuruyemişi masamıza boşaltıyor.. cebimden para bulup kadına uzatıyorum.. Aklımda zamanın en acı tadı.. ”Peki kaç leblebi var bunun içinde teyze” diye soruyorum.. Kadının suratını yıllar bıçaklamış, sesinde hırıl hırıl alaycı bir öfke; “Manyak mısın sen koçum?” diyor.. İlknur gülüyor, benim gözüme üç elma kaçtı, masalların kötü kalpli cadısı avucumdaki parayı yolarcasına kapıp yan masaya seğirtiyor..

Az önce bir masal bitti, kimse bilmiyor.. Öpücük balığı bir iskelede, güneş altında çırpınıyor.. İlknur’un gözlerinin işi var, benim yüreğim kovulmayı çoktan hak etmiş, boşta gezer.. Uzaklarda bir çocuk, uyuyakalmış ninesini sarsıp “Bana masal anlat” diye ağlıyor..

Diyelim ki öyküsünü yazdım, beş para etmiyor..

ATİLLA ATALAY

gece saçmalamaları-yine-

2010-10-24T23:31:00.003+03:00

güçlü bağlar var mıdır / mümkün müdür iki "uzak" arasında yoksa bu kadarı da olmaz dedirten olaylar sadece birer arsız rastlantıdan mı ibarettirler..

güçlü bağlar yoktur hiç bir uzak arasında. olsaydı o iki "uzak" uzak olmazdı sonunda...
ama yine de bir bağ vardır aralarında; uzadıkça incelen..inceldikçe aynı bir kadın çorabı gibi arkasında gizlenmek istenen kusurları gösteren..

O bağ uzadıkça görürsün ki (ya da anca görebilirsin ki);

'bu kadarı da olmaz dedirten olaylar' aslında sadece Sanmaları bilmelere bırakan cuma gecesi, promili yüksek kısa mesajlardan ibarettir.

kalan tek ortak nokta bir gsm operatörüdür ve ha koptu ha kopacak tanışıklığın son ilmeğidir iletim raporları.

iki insanın bir birine edebilecek iki kelamı kalmayınca da sessizlik keser o son ilmeği.

a sorta fairytale

2010-10-15T00:22:00.004+03:00

iklimler

2010-10-12T02:01:00.004+03:00

Son dönemde okuduğum en yaşayan kitap Andre Maurois'in İklimler' iydi diyebilirim. Satırları cana dokunan sayfalar hakikaten okuduğum en güzel aşk hikâyelerinden biriydi. Her an yeni bir hayat serilir önümüze, birdenbire gidişim sizi şaşırtmış olmalı diyor ve kaderlerimizle arzularımız hemen hiç bir zaman bağdaşmıyordu diye bitiyordu kitap.

çok gerçek, hayata dair bulduğum sayfalarda yalnızca, nasıl olur da bir kadının, sevdiği adamın ölmüş aşkını, kocasını sevdiği gibi sevebileceğine aklım ermiyor ve kitap masalsılığını açık ediyordu.

"insan gerçekten severse" ile başlayan laflar hep biraz beylik , birazdan çok da arabesk gelmiştir bana..nasıl sever insan sevdiğinin onu sevdiğinden daha çok sevdiği birini?? genetik olarak çağlar boyunca miras aldığımız tüm egolarımıza, ilkel benliklerimizin anayasalarına ters..

benim ilkel benliğimin atasözü bile dinlemediği, dans salonunda ayakkabısını giymek için yanıma oturan kızı sanki uzuuun süredir tanıyormuş olduğum ile başlayıp garip bir şefkate hatta sevgiye dönen duygularımla kanıtlanmış oldu.
Daha ölü bir eski aşkın nasıl sevilebileceğine akıl erdiremezken dirisinin bile aslında "sevgin"den çok şey taşıdığını bir iklimi yaşadım..bu iklim sanki aynaya bakmak ama suretinin gülümseyebilen halini görmek gibiydi...allahtan ben fikrimi değiştirmeden kız ayakkabılarını değişti ve gitti..

koş koş

2010-10-12T01:42:00.004+03:00

okul
yol
staj
santral
ev
gece
aile
dans
sinema
alış-veriş
tiyatro
kitap
asmalı
doktor
party
yelken
yolculuk...
...
...

hayatı dolu dolu yaşamak mi yoksa sadece hayatı doldurmak mı??

yurt antropolojisi

2010-10-11T11:16:00.001+03:00

Yurt: tekdüzeleştirilmiş hayat envanterleri topluluğu
Yurt ahalisi: tekdüzeleştirilmiş hayat envanterleri sahibi

Ah yurt ah..

Şu tekdüze hayat envanterleri arasında kendimizi unutmamak için kimliklerimize dört elle sarılmamızı sağlıyorsun. yoksa iki kolu iki bacağı olan insanlar değil de bir yatağı bir dolabı olan kayıplar olmak var işin sonunda..rengini kaybetme korkusuyla her birimizin sarıldığı bir simge var yanında yöresinde işte benimki de

Il Bacio..

baş ucuma astığım bu posteri gören, beni az çok tanıyan herkes anlar yatağın kime ait olduğunu..:)

bense her sabah uyandığımda kim olduğumu hatırlıyorum.. her mevsimin benim için eylül oluşunu ve benim hüzünlü eylüller içinde aradığım sıcaklığı..zayıflık diye itip kakmaktan vazgeçip de kucakladığım duygusallığımı..

ben de durum böyleyken her gece "mantık" uyur odanın diğer köşesinde..mantık ile "duygu" yurt yönetmeliğince görmezden gelirler birbirlerini..her ne kadar görmezden gelseler de sandıklarından çok şey söyleyebilir birbiri hakkında aynı havayı soluyan iki kişi..çatışırlar, savaşırlar hatta anlayamazlar bazı bazı birbirlerini... birinin erdem saydığı diğeri için zayıflıktır, biraz da aptallık; birinin "ipleri elimden bırakmam" cılığı da diğeri için ipleri gevşetirsen ne yapacağını bilmemenin korkaklığı..

öyle yada böyle zıt kutupların da karışır renkleri birbirine..en katı mantık bile biraz pembeleşir, biraz ve aşkı tanımlar bulu kendini;

"Love is... sharing an umbrella and praying the rain would never end."
(bence başlangıç için hiç de fena değil sayın bayan mantık:))

peki ya duygusala ne olur mantıkla aynı odada?

Duygusal da iç sesine tıkar kulaklarını ve kendi sesini duyar zamanla
" maybe I better let him go.."

gece saçmalamaları

2010-10-10T22:33:00.002+03:00

güçlü bağlar var mıdır / mümkün müdür iki "uzak" arasında yoksa bu kadarı da olmaz dedirten olaylar sadece birer arsız rastlantıdan mı ibarettirler..
ya da bir diğer değişle ;
tam şu anda aklımda köşe kapmaca oynayan yokluğun ve devamlı sobelenen uykusuzluğum dokunuyor mudur sevgili uzak'ımın gözlerine??

'garip' versus 'garip'

2010-10-04T00:14:00.003+03:00

'garip' ler tanırlar birbirlerini
bakışından duruşundan kaçışından
yazdığından çizdiğinden söylediğinden
en çok da kendilerinden bilirler.
Yap-bozun oyun bozan parçalarıdır onlar
kimse gibi olamayan,kimseyle olamayan..
ama en çok da iki 'garip'tir yan yana duramayan
sobelenmiş çocuklar gibi sıkılgan.
işi kendinden bilen iki kişidir onlar
garip yerlerini örtüp saklayamayan
kaçırılan gözlerin ardına saklanan

senin gerçek diye bildiğin..

2010-10-03T22:29:00.007+03:00

pek sevgili bilim insanları siz 'gerçek gerçek' diye ömrünüzü heba ededurun biz tanrının yeryüzündeki sureti insanlar, yaratanın yaratma gücünün halefleri, kendi gerçekliklerimizi yarattığımız dünyalar kurarız.. evrende kozmik patlamalara, yüzyıllar süren gaz ve toz bulutlarının evrimine, big gang'e falan da ihtiyacımız yoktur yaratmak için; arka arkaya koyduğun iki söz yeter kim olduğundan olmak istediğine evrilmen için. senin zamanında " kırk kere söylersen olurmuş "lar için bugün bir kere söylemek yeter.. önceki gece izbe bir bar masasın sinmişken ertesi sabah "wuhuuuuu dün gece çılgınlar gibi eğlenmiş" olabilirsin mesela ya da eskaza o bara bir de medyanın tanıdık yüzlerinden birisi uğramışsa beş dakikalığına, "biz de akşam falancayla birlikteydik hahahah.." olursun; "aylardır iki notayı doğru basmayı becerememişken bir muhabbette kazara "ya işte ben de şunca aydır gitar çalıyorum" olursun hatta Bilgi Üniversitesi Rektörü olursun da sırf kameralar çekiyor diye - ki daha doğru düzgün konuşamadığın Türkçe'nle - okulunu dünyanın süper gücü yaparsın..

dil gerçekliktir ne diyeyim ki daha..

hatta o kadar ki gerçekten kaçmak için de susmayı seçer insan. bilir ki bir kere dilden döküldü mü içten geçenler kaçışı yoktur ete kemiğe bürünür sözler, el kol olur sarılır boğazına da nefes alamazsın..susarsın o yüzden olabildiğine kaçarsın..koşar koşar sonunda kaçtığına çarparsın iki kilometre ve bir cumartesi gecesince kalabalık İstanbul caddesinde.. kaçtıklarını unutur bu sefer sen koşarsın peşinden ve dokunursun omzuna..kırk kez söylememişsindir belki ama kırk gün kırk gece susmuşsundur...o kadar susmuşsundur ki yok olmuş mudur dile dökmediklerin?? dokunduğun omuz arkasına döner, boynuna sarılacak diye beklediğin eller ceptedir. anlarsın ve bunca zaman dilinden dökülemeyenler gözlerinden dökülür Duygu'cum bilirim...

reblog

2010-09-27T00:41:00.000+03:00

Eğer canını yakıyorsam,
Sadece beni unutmandan korktuğum içindir...
Çünkü bilirim, acıdır geçmişi yaşatan
ve acını unutmak için güzel anları anımsar hafızan

kadın olmanın dayanılmaz 'hafifliği'

2010-09-23T04:09:00.005+03:00

ergenliğin o en isyankar döneminde, hani utanmasam adımın selen oluşuna bile gider yapabilecek olduğum yaşlarda okunurdu bir bekaret teranesi..

'evlenmeden olmazcı'lar yok 'amaaan canım kime ne!!'cilere karşı..

malum gündem kız kısmısı bekaretini ne zaman kaybettiği..altını çiziyorum KAYBETTİĞİ.

şimdi en az nikahlarda gelinin beline bağlanan o kırmızı kurdele kadar manasız geliyor.konu sanki kızlıktan kadın olmaya giden yol varmış da o yol da insanın bacaklarının arasından geçiyor ve yolun sonunda bir şeyler kaybediliyor. o zamanki isyanlar "kaybetme" eyleminin bulaştırdığı aşağılama eksenliydi.

o aşağılamalar umursanmaz oldu zamanla. belki alıştık bu fikre bilinmez; suspus olan isyancılara mükafat olarak olgun dendi, artık çocuk değil dendi. ben de sustum. olgunlaştım. sustukça çocukluktan çıktım. ama aklım hep o "kaybetmek" te takıldı.

tamam da neden kaybetmek?

insanoğlu işte yaşamadan öğrenmeyen ilkel yaratık. yaşayınca anladım ki evet kaybetmek ne yanlış ne de aşağılayıcı. kızlıktan verilen kayıplarla kadın olunuyor.
ayaklarının yerden kesilmesini sağlayan 'aşk inancını' kaybettiğinde, güvenini, gözlerini kapayabişlerini ve gardsız olabilişlerini kaybettiğinde, aklının başından gidişlerini kaybettiğinde,umutlarını görmüşlüğe-bilmişliğe karşı kaybettiğinde, hesapsızlığını kaybettiğinde..yani sevgili babacıklar gerine gerine kırmızı kurdele takma hakkını kaybettiğinde değil de en çok da masum sevişlerini kaybettiğinde kadın oluyorsun.

böyle sayısayıverdiğime bakma. kolay değil! ilk kaybedişte çok canın yanıyor..canın kanıyor ama sonra tekrar kanamasın diye taşlaşıyorsun. ay aman pardon kadın oluyorsun. kadın olmanın dayanılmaz hafifliğini yaşıyorsun. ayakları yere basan ama bir daha asla ayakları yerden kesilemeyecek olan...

üç beş kırık nota

2010-09-21T21:34:00.001+03:00

...
Öyle çok şey var ki içimde
hep sustuk konuşmak yerine
Konuşmadığımız her ne varsa
Seninle sakladım gözlerimde
...

S.E

"benimle kal"

2010-09-09T20:12:00.006+03:00

neden konuşuruz?
birbirimizi anlamak? iletişim kurmak?
tdk tanımı da buna yakın bir şey olsa gerek. ama öyle mi gerçekten??

dil her gün giydiğin kıyafet gibi yaşanmışlıklarla yara bere leke oluyor. kelimeler, vurgular başka ağızlardan bile duyulsa seni takvimde başka bir güne, olaya, kişiye, duyguya götürebiliyor. karşındakine ulaşmak için tepmen gereken yolda , dilin ve aklın arasında oluşan engellere takılıyorsun..

hal böyle olunca kendi ana dil ile olduğundan daha kolay olabiliyor yabancı dilde iletişim kurmak. bahsettiğim anadilin lekelenmişliğinden, sözcüklerin çağrışım ve hatıralarından uzakta, üstelik ustası olmadığın bir dile kullanıyor olmanın getirdiği farkındalık ile anlaşmaya giden daha kısa-düz yollar kuruluyor. kafasında en az benimki kadar çok tilki kuyruğunun birbirine dolandığı bir arkadaşım devamlı yabancılarla daha iyi anlaştığını, yürüttüğü en iyi ilişkilerin Avrupalı erkeklerle olduğunu ama bu kez de coğrafi engellere takıldığından dert yanardı. haksız da sayılmaz bence ki kendimi bir sene boyunca ana dilimden farklı bir dilde ifade etmek zorunda kaldığımda farkettim aslında ana dilimizi biraz da anlaşıl-MA-mak için kullanıdığımızı..

güya kendini anlatmak için seçtiğin kelimeler, amaca yönelik ama alt metinlerden mümkün olduğunca arındırılmış. yani aslında ne hissettiğin, düşündüğün ya da istediğini açık etmeden yapılan politik seçimler dizisi. doğduğumuzdan beri özne yüklem nesne kombinasyonu ile savunma mekaziması geliştirmeyi öğrenerek büyüyoruz. düşünsene; ' bu akşam seninle ...'a gitmek istiyorum ne dersin?' ile 'bu akşam için planın ne? ' arasındaki farkı? ikincisi birincisine göre kesinlikle daha güvenli çünkü topu direk karşıya atıyor ve kendini sigortalıyorsun. aman aman allah muhafaza!!! ya seni anlarsa!! tütütü.. ya seni bilirse??? cık cık cık tu ka ka!!!!
neden bu kadar korkunç ki hissettiğini düşündüğünü açık etmek? kimse girmesin diye ördüğümüz kale duvarlarının ardında ne saklıyoruz ki bu kadar sakınılası??

bi süredir bu saydıklarım parça parça aklımda dolanıyordu ama bir araya getirip de yazamıyordum. dün gece dans ettiği yeni bir yüz, bana yeni bir salsa figürü göstermeye çalışırken "yüzünü bana dön" demek yerine "benimle kal" dedi..

benimle kal, basit görünmesine rağmen nasıl da alt metni olan, en yakınımız saydıklarımıza bile sakınarak kullandığımız iki tehlikeli sözcük..
taşlar yerine oturdu sanki..öylesine hesapsız, savunmasız,düşünmeden söyleyivermişti ki çocuğun sosyal fobiler geliştirip dilini törpülemesine sebep herhangi bir geçmişi olmadığını, sanki o an orada bebek adımları ile varvoluverdiğini düşündüm..gülümsedim..aynı kelimelerle oynadığımız o saklambaçta olduğu gibi o da bu gülümseme ile ne demek istediğimi bilemedi..

tüm bunlar olurken çalan şarkı da

2010-09-03T22:35:00.002+03:00

o kadar sildim ki
sonunda
kazındı en derinime

before sunrise-Love?

2010-08-25T22:34:00.004+03:00

(1.47/2.22)

I belive if there is any kind of god;
it wouldn't be in any of us
not you or me
but just this little speace in between.

If there is any kind of magic in this world;
it must be in the attempt of understanding someone sharing something.
I know..it is almost impossible to succed...but who cares really?
The answer must be in the attempt.

Özdemir Asaf

2010-08-25T20:47:00.001+03:00

gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu...

adresini şaşırmış çiçekler

2010-08-24T23:21:00.004+03:00

garip olaylar zinciri hep beni bulur ya; koca İstanbul'da da şaşkın çiçekçi bile beni es geçmedi sağ olsun:)

birkaç gün önce çalıştığım yere Selen Hanım adına dünyalar güzeli bir demet çiçek geldi. Resepsiyona kadar ağzım kulaklarımda gittim, tabi kadınlık hastalığı bu; biri çiçek demeye görsün yelkenler hooop suya..kartı okur okumaz doğru adres anlaşıldı tabi;

"Sevgilim, seninle hayatımın en güzel 25.yılına.."

ay pek romantik. üst katta ki Selen Hanım da benim vekaletine sevindiğim kadar sevinmiştir umarım.

Çiçekçiye çiçeğin fiyatından daha büyük bir bahşiş verip yolladım ve tuttum üst katın yolunu..buketi asıl sahibine teslim ettikten sonra sanki çiçekler bana gelmişçesine gülümsedim bütün gün..

nice zamandır bürünmemek için savaş verdiğim ama sonunda yenilip kabul ettiğim taşlaşma haline mola verdiler sanki. Ne-kim-nasıl-nerede.. olursa olsun içimde en ufak bir şey kıpırdamıyorken, bir esinti oldu sanki.

Varsın benim olmasınlar kimin umurunda. çiçeğin allı moru değil ki kadını gülümseten, hissettirdikleri..hiç yoktan çiçek aldım o gün daha ne olsun:))

BJK 0 - IBB 2

2010-08-22T22:33:00.005+03:00

futbolun hayatımdaki yerini reddedemem. hayatımın ilk 7 yılına dair kafamdaki silik üç izden birisi kendisi...7 yılın sonunda tek celselik bir mahkeme kararı ile kahverengi efes şişelerini ve tuzlu fıstık çöplerini de alarak çıktı hayatımdan neyse ki! maç sırasında duyduğum, o zamanlar ne demek olduklarını anlayamadığım ama söyleniş tonu itibari ile pek de hoş olmayan sözlerden ve oyuncak aslanıma sinen nikotin kokusundan olsa gerek pek sevemedim futbolu..başından sonuna kadar izlediğim tek bir maç vardı o da Galatasaray'ın UEFA şampiyonu olduğu maç, yıl kaçtı hatırlamıyorum pek de umurumda değil zaten.

ama gariptir, dün Karaköy meydanında kafamı kitabıma gömmüş Afrika'da bir yerlerde uyuşturucu kaçakçısı kovalarken gözüm yandaki balıkçının dev ekranındaki maça takıldı ve baya kaptırdım kendimi..kucağımda açık kalan sayfayı bile kapatamadan iki yarı izlemiş ve hatta Beşiktaş'ın 2-0 yenilgisine üzülür buldum kendimi..

(- ee yani??)

yanisi şu; birisi gelmiş- birisi gitmiş.. ama gitmeden, çocukça bir heves ile bana defans anlatmış 4-4-3:) 4-2-5:) corner anlatmış...aklımdaki karanlık futbol hatırasını gülümseten biri ile değiştirmiş..futbolu sevilebilir bile yapmış hatta..hatta belki sadece bunun için bile gelmiş olabilir hayatıma..her ne olursa olsun birbirimizin hayatına bir sebeple dokunmuyor muyuz zaten? gittiğin yerden duyamayacak olsan da yine de teşekkürler. gerçekten

mars venüs sorunsalı

2010-08-15T23:54:00.006+03:00

sessiz okuma yaparken bile belli belirsiz bir ses duyarsınız kafanızın içinde çınlayan... ben de okuduğum kitapların satır aralarında yazarın sesini duyarım sanki.. kadın ya da erkek sesi olur bu ve çoğu zaman yazarın cinsiyeti ile örtüşür. (tabi Tuna Kiremitçi gibi istisnalar hariç, onun kaleminde kadın sesi var, çoğu zaman hüznü seven 'ben'im bile katlanamadığım bir sonbahar havası, neyse..)

bugün hem Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar'ından Emrah Serbes'in Erken Kaybedenler'ine erkek sesinden iki kitabın sayfalarında dolandım...Sonra da Elif Şafak aldım elime, Şehrin Aynaları..sevdiğim çok yazar varsa da Şafak'ın farklı bir yeri var bende. Onun kitaplarını okurken sanki yazarın sesini değil de kendi sesimi duyuyorum; yazdıklarında kendimden bir şeyler bulmak bir yana, sanki ben yazmışım gibi, sanki ben ifade etmek istesem aynı sözleri, tonu ve dizimi kullanırmışım gibi geliyor.

ama bu sefer bahsettiğim Eril iki kitabın ardından Elif Şafak'ın kadın dili yordu beni...Erken kaybedenler sadece erkeklere dair bir kitap, erkek çocuklarına demek daha doğru olur..hatta derileri yaşlandıklarında dahi içlerinde taşıdıkları erkek çocuklarına dair.büyürken geçtikleri sancılı, dolambaçlı yolları dolambaçsızca anlatan bir kitap...iş 'kendi'lerine gelince anlatmamayı genetik kod bilen erkekleri bu kadar yalın görmek, kutsallaştırıp da gerçekdışı kıldığımız Atatürk'ün çapkınlık hikayelerini duyduğumda " aa aslında o da bir insanmış. etten kemikten, hataları, zayıflıkları olan, senin benim gibi bir insan " gibi bir his yarattı içimde..o kadar uzağız ki kadın ve erkek olarak birbirimize, oysa aynı sahillerde kumdan kaleler yaparak ve aynı şeylere göz yaşı dökerek büyüdük.. diğer tarafta ise Tutunamayanlar, hatırı sayılır derecede içsel, buhranlı ve içinden çıkamadığınız soruların soru işaretlerinin çengellerini boğazınıza takıveriyor. tutunamayanları bir kadın yazsaydı eğer bu kadar fazla renkten insana hitap etmez, nice tutunamayanı bir araya toplamaz aksine toplu intiharlara sebep olurdu sanrım..

uzun lafın kısası ay ne zor bizimle uğraşmak!! hele ki anlamak..altı üstü bir şey diyeceğiz lafı dolandırmadık yer, üzülecek olsak döndürmedik entrika bırakmıyoruz..biz bizi anlamıyoruz daha marslılar nasıl :) sevgili marslılar, ikametgahımı sizin gezegene alasım var bugün:)

2010-08-15T01:38:00.002+03:00

Kimileri de var ki sana söyleyecek söz bırakmıyor,

...
Sezen aksu
Elif Şafak
Bülent Ortaçgil
...

Çocuklar gibi çaresiz
Büyükler kadar doyumsuz
Susamış ve su bulamamış gibi
Kalktım sana geldim

Herkes kendinden biraz kaçar
Yataklarda aynı iz
Aynalarda aynı yüz
Cebinde yeni bir şey var mı diye
Kalktım sana geldim

Yollar yokuş, yoruluyor insan
Hababam debabam hiç farketmeden
Bambaşka bir yerlere gidiyorken
Kalktım sana geldim

Başka kokular, başka tatlar aramaktansa
Hep aynı öyküyü yeniden anlatmaktansa
Yaşadığımızın adı nedir diye sormaktansa
Sana geldim

Alargada kalmış gibi kıyısız
Hiç ölmeyecekmiş gibi kayıtsız
Biraz kılıksız biraz keyfsiz
Kalktım sana geldim

Yollar yokuş, yoruluyor insan
Hababam debabam hiç farketmeden
Bambaşka bir yerlere gidiyorken
Kalktım sana geldim

Sonu gelmez sorumluluklar
Hep savunmalar, hep savunmalar
Ya acıtan ayrıntılar nedir diye
Kalktım sana geldim

Once

2010-08-09T23:08:00.005+03:00

iki yıl önce kendimi de alıp gittiğim Londra'da, yılın her günü film festivali tadında olan, 1.50 pounda süper filmler izlediğim Prince Charles sinemasında, takvim tesadüfen 14 Şubatı gösterirken izlemiştim bu filmi. her nerede ne ödül almış umurumda değil ama benden "tatlı bir film" ödülünü aldı..hayatın ta kendisinden başka hiç bir olağan üstülüğü olmayan, sakin ama akan,izleyen herkesten de bir parça sakladığı ama hepimizden ezber ettiğimiz tüm mümkün senaryolardan ve sonlardan farklı oluşuyla ayrılan, aslında bir sonu olmayan ve en çok da bu sonu olmayışıyla hayattan bir kare olarak bulduğum film. iki insan arasında bugüne kadar kalıplara oturttuğumuz sıfatlarla kundak ettiğimiz ilişkilerden farklı kurulan bir ilişki, bir bağ...en çok da farklı bir sevgi. hayatlarımıza dahil ettiğimiz insanlara arkadaş/sevgili/düşman.. gibi türü ve derecesi bakımından farklı sıfatlar gerektiren sevgiler değil de aslında en temelde "insan sevmek/ memek " konusunda başlamış ama pek de bir yere varamamış sohbetlerimiz için çekilmiş sanki..

uzun lafın kısası gülümseyerek çıkmıştım salondan ve uzun uzun yürümüştüm sokaklarda..darısı izleyecek olanların da başına:)

mahmur düşünmeler

2010-08-08T21:22:00.007+03:00

çocukken de bu kadar mıydı gündüz uykuları? aslına bakarsan sokaktan çalınan zaman gibi geldiğinden sevmezdim gündüz uyumalarını. ama şimdi sanki hayatın en tatlı hali gibi..kitap ayracını koymaya bile fırsat bulamadığın kitap göğsünde, ne uykunun derinlerindesin ne de uyanık; ara ara tanıyorsun dışarıdan gelen sesleri ya da cevap veriyorsun içinden etrafındaki konuşmalara..hani sabahları saat çaldığında "hadi 5 dakika daha" diye daldığın şekerleme uykular vardır ya işte onlar kadar tatlı ama daha uzun..

sonra uyanırsın.

her şey yaz günü içeri girmeye çalışan güneşin güneşliğe takıldığı loşluktadır..gözlerini rastgele bir noktaya diker hareketsiz yatarsın öylece.
vücudunun enerjisini sadece iki refleks için kullanır nefes almak ve düşünmek..refleks olarak düşünmek saçma geliyor değil mi kulağa? reflekslerimizi hayatsal faaliyetlerde kullanırız çünkü..bilinçaltının üst olduğu uyku mahmurluğunda da sadece hayatsal önem taşıyan ne varsa fener alayı yapar da geçer aklından..yavaş yavaş. hayatını elekten geçirirsin yorulmadan. içindeki o her zaman doğruyu söyleyen ses konuşur ve doğru cevaplar soruları(n) ile eşlenir

su yolunu bulur sen dokunmadan.

o kadar yeteneksiziz ki hayatı akışına bırakmak konusunda. acelecilikten mi desem, zaman kavramını yitirmişliğimizden mi; yoksa korkularımızdan ya da çok istemelerimizden mi..herkesin ayrı bir sebebi var ve çok azımız su yolunu bulur diyebilme ve hayatı akışına bırakabilme sabrına, iç huzuruna ve olgunluğa sahibiz. itip duruyoruz bir şeyleri vitrinde gördüğü bebeği inatla isteyen çocuklar gibi..

o çocuk ne kadar tepinirse tepinsin, ne kadar isterse istesin, ağlarsa ağlasın suyun kendi yolunu bulacağını öğrendiği gün zaten bahsi geçen dingin,olgun adam olacak (ya da bir çoğumuz gibi olamayacak)

05.20

2010-08-07T04:35:00.002+03:00

uyku yok bu gece,
arkası yazılı küçük takvim yapraklarına bakmadan güneşin saat kaçta doğduğunu öğreneceğim. bana en çok huzur veren ahenk olan sabah ezanını dinleyeceğim, uykumla savaşmadan ve yenik düşmeden, çöp arabalarını bekleyeceğim..

hani hep benden daha önce uyanmış giyinmiş duş almış..kısacası beni alelacele koşuşturmasına katarsın ya şehir, sana inat bu gece uyandığında ben ayakta olacağım. bu sefer misafir olan sen olacaksın ve "saatin kaç olduğunu biliyor musun?" deme zevki de benim olacak..hatta diyeceğim ki sana " sen uyurken ben seni izledim,boğazı değil de boğazdan şehre aşık oldum. Kız kulesine selam durdum..cihangir ile hasret giderdik, ya sonra bir de asmalı.." sana daha önce ne kadar güzel olduğunu söyleyen olmuş muydu?

Ya uykunda sayıkladığını biliyor musun? Saat 4 civarıydı, bir mutfak muhabbetine rastladım su sebiline giden yolda..uyku mahmuru tüm bilinçaltları üst olmuş durumda, ben sordum sen söyledin, hatta inanmazsın sen sordun ben söyledim. eskileri anlattın bir kaldırım kenarında yaşlı bir amcayla ve küfür ettin bir hayat kadının nasır dudaklarında..yalanlar söyledik bol bol..hatırlıyor musun?

bunca hareket için de kabus da gördün ve sıçradın. Hisar'da ki o trafik kazası, ölen var mı?

anlamıyorum nasıl bir yosmasın şehir sen... gecenin karanlığı üzerine çökünce nasılda masumlaşıyorsun, izlemeye doyum olmuyor, gün ışığında üşüttüklerini unutup üstünü örtesim geliyor..ağzının kırmızı boyası yastığa değiyor ve kan olup akıyor arka sokaklarda; gözünün simli farı süslüyor eğlenceleri..yine de güzelsin be şehir..uyan hadi sana anlatacaklarım var.
05.20

sen izi

2010-07-27T23:07:00.001+03:00

çocukluğunu yaşayamadan büyüyenlerde görüldüğü üzere
bir oyuncaktır sadece yanlarında mutluluk diye taşıdıkları
sigara gibi dudak alışkanlığı yaratan
bir al dudaktır sende görülense
gözlerime herseferinde ufuktan yansıyan mutluluk

bilmiyorum kimsin ve kimimsin ama
sende ve bende olanların
biz paydasında ortaklıkları var

bana bakarken yakaladığımda seni
gülüşündeki o çocuksu hal
bilmiyorum hiç keşke eder misin ama
sana bakarken yakaladığımda kendimi
sarılma arzum var
niyesi,
birşeyler var sen ile ben aralığında
bana ait olan, sana yönelen
tanışalı yeni hem de öyle ki
adım atsan yeni dökülmüş bu beton tanışıklığa
ayak izin kalır
yine de
yine gece
ve yine nice geceden sonra şimdi
düşüncemde
sen izi

kim demiş...

2010-07-11T01:15:00.003+03:00

neden 10 tanesi bir araya gelen şeye deste 12 sine düzine diyoruz? ya da 6 ay ın ne ayrıcalığı var 5 ten ya da 7 den? sayılara kendimizce anlamlar yüklüyoruz , zamanı kavramlara oturtuyoruz değil mi sadece.. öyle böyle değil, bir yılın yarısı geçmişse eğer sen de geçmelisin mevzu bahis ağrılarından.. saçma değil mi.. sanırım bağlayamayacağım bu yazıyı bir yere ki kim demiş yazıları bir sonuca bağlamak gerekiyor, oyunlar kuralına göre oynanması gerekiyor diye..
ben susuyorum..."şarkılarım senindir"

Selen Hn.a bir Tall Cappuccino; decafe- skimmed milk- Irish cream ve extra hot...

2010-07-10T19:16:00.011+03:00

Huyum kurusun seviyorum arka sokaklarda dolaşmayı, hele ki Tophane'de yaşıyorken yani; tarihi ama Türk ilgisizliğinden küflenmiş binaların emaneten yana sokak lambalarını beklediği ve döndüğüm karanlık bir köşede karşıma hem lüks bir restoranı hem de bir dilenciyi çıkabilen sokakları..Garip değil mi, pencerelerinden boğaz gören evlerine nice nice paralar döken bu adamlar lüks zevklerini mezbelenin içine kurulan saraylarda yaşıyorlar, camın arkasındaki fakirliği koklayıp kahırlarından içiyorlardır eminim (!) lüks arabalarından inip de restorana girene kadar yürüdükleri mesafede topuklu ayakkabılarına değen yokluk kadar "halktan" oluyorlar..neyse üç buçuktan dört yıldan sonra şaşırtmıyor bu manzara beni, bir yerde artık ben de bir parçası oldum bu komedyanın.. tüm bunları bilmem kaçıncı yüz kez tecrübe ile elde edilmiş bir hızla aklımdan geçirirken karşıma çıkan Starbucks, fark etmeden sesli bir şekilde "NE!!!" dememe sebep oldu. Sahip oldukları ayrıcalıkların, zenginliğin tadını yeterince hissedemeyip yokluğun içinde kendilerini tatmin etmeye çalışan tipleri anladım da Starbuck'ın Tophane'nin arka sokağında ne işi olabilirdi ki..

ikinci gün aynı yerden geçerken her yerde olduğu gibi Starbucks da oranın bir parçası olmuştu, içerideki kalabalığa bakılırsa küçük Amerika'nın arka sokaktaki varlığına alışıveren tek yarı amerikan vatandaşı ben değildim..

Merak ediyorum bir gün gözlerimi New York'ta açsam o kadar da " aman tanrım ben neredeyim!!" şokuna girer miydim ya da hatta garipser miydim?..abartmayı pek bir seviyorum biliyorum ama garip bir şans ve bir o kadar da şanssızlık içerisinde yaşıyoruz..Starbucks'ı Pizza Hut'ı Diesel'i Gossip Girl'ü sağ olsun 'batı' gibi yiyor, içiyor, sevişiyor, diyet yapıyoruz. Biz kendimizi batıya hemşeri sanarken onların bizden haberi bile yok. Londra'da birlikte yaşadığım aile , televizyon kumandasının olmadığı bir yerden geldiğimi sanarak bana şöyle demişti; "this is a remote to controle television.." haha gerçekten mi?? Şanslıyız çünkü işin ucunda kimliğimizi dünya sularına karıştırmak da olsa dünyaya daha geniş pencerelerden bakıyoruz. Umurunda olmadığımız 'Batı' ya göre daha çok farkındayız her şeyin. Hem orayı biliyoruz hem burayı..evet biz de televizyonun bize gösterdiği kadar yaşayanlardanız ama tesellim var ki, o taklit ettiklerimizden çok daha fazla farkındayız, daha çok yaşıyoruz ve daha az kandırılıyoruz..lisede, üniversiteye hazırlanırken gittiğim deniz manzaralı dershanemde bir coğrafya öğretmenim vardı, "çok bilmek mutsuzluk getirir" derdi ve çoğu zaman da daha fazla görüyor olmaktan kararmış bir yüzle dolaşırdı..sanırım yüzümüzde ki doğuya ait derin çizgilerin, gözlerimizdeki karanlığın sebebi bu...

bir varmış bir yokmuş

2010-06-29T21:10:00.003+03:00

merak ediyorum asıl ne zaman kendime daha fazla yakın oluyorum?

boğazın esintisi Karaköy sahilinde yüzüme vurduğunda,akşam güneşi giden vapurun ardından batarken, yanımda uçan martı gözlerimin içine bakıp İstanbul'u içime işlerken..ve ben bu küçücük mutluluğu hafızamın zayıflığından değil de mantığımın yongalarından kurtulduğum için, o an sadece öyle istediğim için 'birisi' ile paylaşmak istediğimde mi? yoksa o an telefona giden elimi "meli - malı" lar ile tekrar "olması gereken bu" kalıplarına sokup telefonu yerime koyduğumda mı? bir yandan benim ne istediğim bir tarafta ise benim için neyin iyi olduğu? İnsanın verdiği en büyük kavga kendisi ile verdiği olmalı, en zor anı elindeki telefonu çantasına koyduğu ve en yorucu sınavı ise kendisine karşı saygısını ve sevgisini koruduğu..tüm bu saydıklarım klişe ama garip değil mi yaşanılan ikilem?? kendim için bir şey yapıyorum kendimin istemediği? kaç kendim yaşıyor duvarlarımın arasında ve neden aynı koroya alınan insanlar birbiri ile uyum sağlayacak şekilde seçilirken bu kendim korosu bambaşka tellerden çalıyorlar??

Bu blog u yazmaya başladığımdan beri farklı yorumlar geldi bloga dair..çok karamsar bulanlar,kalemimin okunulası ama "abstract" ten "fact"lere geçiş yap diyenler ya da sakınmadan gizlemeden kendini yazabiliyorsun diyenler oldu ve bu yorumların hepsi bloga dair olduğu kadar da bana dair oldular çünkü sakınmadım hiç, sanki o martı gözüme baktığında hissettiğim an elimin telefona gidişi gibiydi yazmalarım.. Ama fark ediyorum da son zamanlarda aynı o telefonu çantama koyuşum gibi artık pek de bana dair olanı yazmıyorum buraya, düşünmeden, pervasızca akıtmıyorum ilk geleni.. sakınıyorum ve kendimce elekten geçiriyorum ve bensiz bir şey çıkıyor ortaya..belki de sustukanilarımdan sustuklarıma geçip de bu blogu tadında bırakma zamanıdır...

ayrılık vakti komedyası

2010-06-27T23:49:00.003+03:00

Üç yıl
Üç oda
Penceremde İstanbul’dan üç ayrı manzara…

Galata kulesine iyi geceler diyerek uykuya daldığım son gecem. İstanbul’a geldiğimde başlayan yurt hayatım neredeyse 3 yaşına basacak ve ben her ne kadar şımarık çocuklar gibi oyundan buyundan şikâyet etsem de her sene ayrılık zamanında aynı burukluğu yaşıyorum. Ben bavulların içine koyduğum hayatımı alıp çıkarken odadan, bir seneyi dolduran anılar ardımda kapıyı kapatıyorlar sanki..uzun sohbet geceleri, kağıt bardakta içilen şaraplar, gitsek mi yoksa gitmesek mi denilen party ler için yapılar topuklu provalar, gardırop kardeşliği.. sınav dönemi bulaşık yığınlarıyla oda nüfusuna katılan ekosistemler, berbat geçen günün ardından yatağıma bağlı bulduğum ve bana gülen sarı balon:)…buraya ekleyebileceğim daha nice kalem olay gibi uzayan hayal listelerimiz…

Gitmenin hiçbir halini sevemedim zaten oldum olası..taşındığımız evlerden , kep attığım okullardan, kaçtığım şehirlerden, ülkelerden, hayatıma dokunan insanlardan..nasıl sevilir ki zaten ayrılık??? Hatta o kadar sevmedim ki; son zamanlarda ailemin yanına çok az gider oldum- altına karbon kâğıdı koyulmuşçasına kronikleşen ayrılık sendromuna yakalanmamak için.

İnsanca bir güdünün yan etkileri aslında bana bu yazıyı yazdıran, köklerini bir toprağa salmak, ait olmak, varlığının, hayatın ağırlığının yer ettiği toprakta huzur bulmak..o kök dediklerimi çek çekli bavullarla yanımda taşıyorum. Yol gittikçe, ben yaşadıkça daha da ağırlaşıyorlar ve artık sığmıyorlar bavullara…

şeytan diyor ki...

2010-06-16T01:51:00.000+03:00

anlayana aşk olsun

2010-06-11T00:51:00.004+03:00

bir soru var içinde yaşadığım.rotası çizilmiş bir hayatı mı kovalıyorum yoksa bir yelken misali istediğim rüzgardan mı rota alıyorum??

çok basit bir ikilem gibi geliyor kulağa ne de olsa çok yazılıyor çok çiziliyor hakkında sonunda tavuk mu yumurtadan yumurta mı tavuktan muhabbetine başlanıyor farkındayım ama umurumda değil aslında ben de yazıyorum.. hakkında ne kadar söz söylendiği değil eğer ben de aynı soru işaretini yaşıyorsam.

bir an var ki zaman duruyor ve sanki işitilebilecek kadar gerçek olan ama uzandığımda dediğin sınırına dokunduğumu hissettiğim, hani yüksek binaların ardında bir deniz olabileceğine gözün ile göremediğin için ihtimal vermediğin ama kokusu geldiği için de varlığını reddedemediğin ve çoğu dünya vatandaşının genetiğinde taşıdığı korkaklık geni yüzünden benimde duymazdan geldiğim ama haklı olduğunu bildiğim, yetmezmiş gibi zaman içinde de yaşayarak haklı olduğunu gördüğüm bir ses.. hatırlarsın okul sıralarında kopya çektiğin günleri.. sınavdasındır, sorunun cevabını bilirsin ama yanındaki arkadaşının yazdığını yazarsın yine de..bile bile..

hani şu satırları yazarken dahi aklımın kıvrımlarında köşe kapmaca oynayan düşünceler hakkında içimden gelen sesi dinlemeye, -doğru olduğunu bildiğim- kendi cevabı cesaretim yok. öğretilmiş -meli -malı ve olması gereken bu mantık yasasının önünde boynu kuldan ince sade aykırı olamayan bir vatandaş olduğum için... ve hayatta kopya çekerek yaşadıpım(ız) için..

ne olur o sesi dinlesem? uçuk gibi görünen, mantıksız gibi görünen ama içimden kulağıma fısıldayan ses..nasıl görünürse görünsün, ne olmuş olursa olsun oyun daha bitmedi diyen o ses..oyunun bitmesi gereğine karşı gelen ses..

işte bu noktada soruyorum kendime birbirimizden çektiğimiz kopyalara dayanan bir sistemin bize çizdiği rotayı mı takip ediyoruz yoksa içimizden esen bir samyeline kaptırıp yelkeni istediğimiz yöne mi akıyoruz??

ilk aşkım evleniyor:)

2010-06-08T23:00:00.003+03:00

metro ya inen aceleci merdivenlerde kıpradı telefon, 'kımışı' arıyordu. dedim ki eyvah!! unuttuğum doğum gününün fırçasını yiyeceğim..yıllardır sadece doğum gününden doğum günüme konuşabildiğim ilk aşkıma arada olup bitenleri ardı ardına sıralıyorken , kımışı, yeni işimle yaz planlarım arasına " ya biliyor musun kımışı , ben evleniyorum :)" dedi.. nasıl ya?? insanın nutku nasıl tutulurmuş yaşadım. e ne de olsa ilk defa ilk aşkım evleniyor, kolay değil:))

sanırım bu da bnm hayatımın dönüm noktalarında birisi, bundan sonra kb den çok nikah salonlarında göreceğim arkadaşlarımı..ve korkarım annemin bahsettiği o virajı döndüm ve nasıl olduğunu anlayamadan geçmiş - geçiyor- geçecek zaman..

kutlu mutlu olsun kımışı.. müstakbel gelin hanım Tutku'da benim adımı yazsın ayakkabasının topuğuna da tam olsun :))

başka başka zaman vatandaşlıkları

2010-06-06T19:13:00.005+03:00

zaman diye bir şey yok dedi senem, zaman sadece bir an.. senin zaman sandığın ise ardı ardına dizili anlar ki hepsi birbirinden bağımsız ama hatırında bir zincir kuran parçalar ...ki değil mi o zinciri nasıl bağladığın senin hayatın olan..

Evvel evvel zaman önce daha facebook keşfedilmemiş google arama motoru hayatlarımızı mekanikleştirmemişken, bu gün ancak efsane diyebileceğimiz aşklar hala yaşanabiliyor ve bir insan bir diğerine üç haftadan fazla yazabiliyorken(!), teknolojinin nimetlerinden yoksun şanslı insanların birbirine mektup yazdığı ve mektup yazarken kendine bulandığı, derinine daldığı...mektup postacıya emanet iken geçen sürede alıcı adresinde oturanın hayaller büyüttüğü o zamanlar.. .dönüp baktığımda insanların zurnanın zırt dediğimi google layamadığı, dünyaların iki click ten büyük olduğu, bilmek için çaba gerektiği, insanların teknolojiden yoksun olduğu için şanssız sayıldığı zamanlar..

bugün, biz , şanslı dünyanın şansız insanları, teknolojinin zengini ama zamandan yoksun, hayattan yoksuluz...tanışıklıklarımız facebooksal ve sıktığımız bir ele dair hatırı sayılır şey öğrenmek bir kaç dakika , öz geçmişlein fotoğraf albümlerinde "next" lendiği üç beş küçük dakika...

bu kadar çok şey bilmek istiyor muyum kimse hakkında? bu kadar az ve zahmetsiz zamanda??

istemiyorum sanırım, "ulaşılamayan"ı kıymetli sayan doğamıza inat, bir insana bu kadar kolay ulaşmak tanışıklıkların büyüsünü bozuyor. serada hızla büyütülen tatsız sebzeler misali yavan oluyor ilişkiler...tanımamaktan, bilmemekten değil, çeyrek asra yayılsa yeri olacak bir tanışıklığı dakikalara sıkıştırdığımız , karasularımızda bir misafire yer açacak zaman bulamadığımızdan belki de yarını olabilecek hayatlar ilk dar boğaz da "remove from frends" ile sona eriyor... ya da profil sayfasına yansıtamayacağın bir yanını sevebilecekken birisin -diyelim çatalı nasıl tuttuğunu ya da duştan çıktıktan sonra büründüğü o yumuşak duyguyu- arkadaş listesini yeteri kadar kalabalık bulmadığımız için es geçiyoruz...

bahsettiğim o evvel evvel zaman öncede yaşan, yaşam saatinin tik-takları birbirine dolaşmış, ki nihayetinde kendine dolaşıp da düğüm olmuş bu sevgili arkadaşım, son arananlar listesinde "hayatım/ aşkım/ balım/ böreğim..vs" isimleri sabit ama numarası değişken olan bir başka sevgili arkadaşımla oturmuş aşklardan yana dem vuruyor..'bugün'ün vatandaşı sevgili arkadaşım diyor ki ; " tam üç hafta yazdım o çocuğa , üç hafta" bir gülme tutuyor 'evvel evvel zaman önce' nin vatandaşı arkadaşımı, "vah be üç hafta mı.."

e bir gülme alıyor haliyle muhabbeti...vah bee üç hafta demek helal olsun...

aradığını bir türlü bulamama, her şeyden kolayca geçme, tabiri yerindeyse 'önümüzdeki maçlara bakacağız' cılık salgını var ya bugünün vatandaşları arasında.. gerçekten ne aradığımızı mı yoksa ne aradığımız oluşturan o "an" lar zincirlerini kuracak fırsat mı bulamıyoruz ...devam eden maçlardan daha sahaya çıkmadan kaçıp da önümüzdeki maçlara baktığımız için?

rüya

2010-06-03T09:35:00.004+03:00

oyun bozan ya rüyalarım
ezber ettiğim repliğe inat
gece yine
kendi bildiğini
okudu
oynadı
ve kendi oyununu alkışladı

bense keni küçük sahnemde
rüyalarımın oyunlarına seyirci
izledim
...
kendimi
...

l'italiano vero

2010-05-25T22:12:00.003+03:00

İtalya italya..pizzası dondurması, kulesi müzesi bir yana hep garip bir çekiciliği oldu İtalya'nın bende..gözlerimi kapadığımda kendimi bir yaz akşamı, fontaine etrafındaki bir bistroda bol kahkahalı sohbetlere ortak hissettirmiştir, ve bu yaz akşamına en çok tango melodilerini yakıştırmışımdır...

İtalya'ya gitmedim ama elleri ile hazırladığı spagettinin sosuna ne koyduğunu sorduğumda "aşk" diyen bir İtalyanı "yaşadım" bir sene. Film senaryosundan bir replik sanmıştım ilk duyduğumda hatta bir gülme tutmuştu. Bana, kahve bardaklarının boyutlarından başka tek kelime bilmediğim dilinden isimler takıp da İngilizce- İtalyanca sözlükler arasında çırpınışım da onu güldürüyordu. Piccola mesela "the little" demekmiş :) her öğün fransızlara taş çıkaran şaraplar ile makarna pizza yenip bir gram kilo alınmazmış, lazanya yapmak için sabahtan bir araya geliniz saatlerce muhabbet edilir ancak akşama doğru fırından çıkan nazlı lazanya yenirmiş.. nokta nokta uzar gider, ben hep yaşamasını bilen , kahkahanın değerini bilen adamlar olarak tanıdım italyanları...

ve sonunda bu yaz gidiyorum italya ya..sokaklarında kaybolmaya, güneşinde yanmaya..eğer gerçekten sokak çalgıcıları hayal ettiğim melodileri çalıyor ise sokaklarına tango yapmaya ve londra'da tanıdığı kahkahaları anavatanında duymaya :))

sobe

2010-05-23T16:45:00.007+03:00

galatasaray'da bir kafe

ve bir kırmızı şekerlik

sobe

hatırı sayılır bir zaman sonra gittiğim kafe'de sobeledi beni bu şekerlik, anlaşılan hatırı sayılır biz zamandır da orada..

ki kendisi bir kafe için yeri değiştirilmeye zahmet edilmeyen bir küçük dekorken, benim için gülümseten bir anı..

ama ne yaparsın , bazen de o küçük , gülümseten anılar damla damla akarlar..

2010-04-27T01:52:00.001+03:00

...

çocuk

2010-04-11T23:57:00.004+03:00

cama burnumu dayamayı özledim,

çocukluğuma dar gelen misafir gezmelerini,

bisiklet sürmeyi öğrendiğim sokakları,

tırmandığım erik ağacını

ama en çok da çocuk gözlerimi, çocuk görmelerimi özledim sanırım..

annemin elini bıraktığımda kocaman gelen şehir meydanlarını,

ayaklarımın yere erişmediği sandalyeleri

saçlarımı istediğimden hep iki parmak kısa kesen berberi

akşam haberleriyle yediğim akşam yemekleri

ve günün en son saatinin 10 olduğu geceleri,

rüyalarımı, renkli rüyalarımı..

kelimeler

2010-04-09T11:51:00.003+03:00

kandıran,

kanatlandıran

ve kanatandır

kelimeler.

ucuz edebiyat benimki

2010-04-06T23:20:00.004+03:00

ben yazar değilim!! ben kolaycıyım!!

eğer canın yanıyorsa, senin gök yüzünde bulutlar varsa yazmak kolaydır.. renk paletinden tek rengi (ki kendisi renk bile değildir) siyahı ama siyahın karalığını kullanırsın en basitinden. ama iş hüzün dışında bir şey yazmaya ve diğer renkleri de kullanmaya geldiğinde kimin yazar olduğu çıkar ortaya..

yazarın renkleri kullandığı gibi okuyan için de farklı duygu renklerinin alfabesi.. herkes aşağı yukarı aynı siyahı yaşarken mutluluğun binbir tane tonu var. ne yalan söyleyeyim, herkese aynı mavi gökyüzünü hissettirecek kadar zengin değil harflerim...

dedim ya kolaycıyım ben diye..hani bir yerin berelendiğin zaman canın o yarada toplanır, kanar, acır kabuk bağlar...bir parmağın kesilse, acıyan kalır diğerlerini unutursun..ben de parmağımdan kanayanı damlatıp en yoğun hissedilenin yazım kolaylığından nasipleniyorum..ucuz edebiyat :)

Ama Sustuklarımın dozunu kaçırmışım galiba..son zamanlarda yazdıklarımı okuyup da iyi diyenlerin sayısı artmaya başladı:) son noktayı da Uzak kıta'da ki arkadaşım Ömer koydu..iyi misin demek yerine " artık blogunu okumaya korkar oldum, sen git selen gelsin!!! ' demiş..

selen burda ömercim korkma sadece kalemim kara, ama söz kek tarifi yazıcam bundan sonra :))

Atlanta'ya sevgiler...

9- 8 lik oynamak hayatı

2010-04-04T22:18:00.011+03:00

Bugün istiklal'de yürürken gördüğüm iki çingene, 'çingeneler zamanı' filminin efsane repliğini getirdi aklıma;

"When God came down to earth he could not deal with the gypsies . . .

and he took the next flight back"

iki küçük kız çocuğu karşılıklı cümle aleme meydan okurcasına göbek atıyor, tabure kadar da bir oğlan onlara ritim tutuyordu darbukasıyla, ne yalan söyleyeyim hüsnü şenlendirici halt etsin yanlarında..

tabure kadar dediğim çocukların yüzünde bir yaşlılık vardı, görmüşlük ve hayattan geçmişlik..küçük adamlar ve küçük kadınlar sanki, hatta o kadar ki minicik hissettim yanlarında..bana kocaman gelen küçücük sorunlarımın altında ezile durayım o küçük adamlar dibine vuruyorlardı hayatın.. 9-8 lik oynuyorlardı "oyun"u... kızın her hareketinde bugün vardı, yarın yok, dünse hiç olmadı...dünya umurunda değil dans ediyor, yanından geçen yüzlerce insanı umursamama lüksünü kullanıp sadece eğleniyordu..eğer para verirsen varsın onun için, vermezsen de "amman inşallah evde kalasın..":)

kızın tatlı lanetini ve aldım devam ettim yoluma..çingeneye vız gelen istiklal insanları üstüme geliyor...yanımdan geçen her adamın yükü var omuzlarımda sanki adımlarım ağırlaşıyor... dünü ve yarını taşımaktan yorgun bugün, kendini bulamıyor. Çingene gibi yaşasam hayatı, cebimdeki tüm parayı harcasam yarını düşünmeden ve sarılsam sevdiğim adama dün söylenenlere rağmen, düşünmeden sırf seviyorum diye...olmaz ki yapamam ki, ben dans bilmem ki...

.&.

2010-04-04T21:36:00.003+03:00

gözyaşı bu çağa ait değil.. nereden mi çıkarıyorum? eskiden göz yaşı kıymetliymiş, damladığı yerde duygusu kalırmış..bir mektup kağıdına damlasa, özlem, mutluluk belki de aşk katarmış satırların yanına..artık mektup mu yazıyoruz? hayır.. gel gör ki şimdi damladığı yer klavyem ve nedenini önemsiz kılarak klavyemi bozuyor..kimseye de dokunduğu yok benden başka.

lades

2010-03-21T22:31:00.006+02:00

bazen gerçek değilmişim gibi hissediyorum, bu zamana ve hayata ait değil hissettiklerim, düşündüklerim ve yapabileceklerim..anca bir amerikan dizisinin uçarılığında gerçelleniyor hayatım...sex and the city mesela, üç lanet olası uzun ayın sonunda bitti ve senaryo gereği beklendiği ama gerçek hayatta asla beklenmediği üzere insanlar kendilerini dinledi, kendilerine inandı, olmayacak ne varsa oldu and they happily lived ever after..

böyle mi oluyor gerçekten? weber amcam rationalization of the human kind meselesini ortaya attığından beni kimse rational olandan bi gıdım şaşmıyor. bir doğru var ve herkes aynı doğrunun-olması gerekenin-tutsağı..

en iyi arkadaşın okulunda okumak daha cakalı bir diploma veren ama yalnızlık sunan bir şehirde okumak ile yarışamıyor...hayat çoğunluğun da katılımıyla stage by stage aynı yere gidiyor..o daha cakalı diplomayı veren okuldan mezun olmalı evlenmeli çoluğun çocuğun olmalı, sonra emeklilik düşünmelisin... yok artık kaç kişi kaldı artık böyle düşünen diyorsun değil mi? artık daha fazla "cesaret" çıkıyor büyüklerin şişe çevirmecelerinde ve daha fazla oyun yatakta başlıyor, muhallebicilere de anca "doğruluk" düşüyor..

peki ama ne kadar mutluluk getiriyor "cesaret"?

ben daha soru işaretini koymadan cevabı geliyor cesur bir kız arkadaşımdan;

"biliyor musun o köprüde gördüğün çocuk...

dün gece uzun uzun konuştuk..

...

gözleirmin içine baktı

inanmıcaksın bir de..

hatta..

bu sefer her şey farklı olacak dedi,

oyun yatakta başlamayacak,

kuralına göre oynayacağım..

ağırdan alacağım...

bu sefer mutlu olucam..."

dedi kız çocuğu, haklıydı belki cesur olduğu ne varsa hata hanesine işlendi hayatının..evet kendiydi ve bile bile ladesti hata diye yaftalananlar..her bir lades ile daha kendisi oldu ama sonun pes etti..

peki ama ne kadar mutluluk veriyor "doğruluk"?

riski az olduğundan daha az mutsuz ediyordur orası kesin ama ya mutluluk? toplumun sigorta kapsamında az hasarlı ve orta halli hayat? bu mu mutluluk? bilmiyorum...ama tam da şu günlerde bir ladese tutuştum kendimle, sonu kimin umurunda.. sona gidene kadar koca bir yok var tabelasında adım yazacak olan..